Labrador Retriever

Paroxysmale dyskinesie (PD)

Paroxysmale dyskinesie is een aandoening die kan optreden bij honden en die gekenmerkt wordt door onwillekeurige, soms hevige, spiertrekkingen of bewegingen van het lichaam. Deze aandoening kan optreden op verschillende momenten, zoals tijdens rust, na het eten of na het drinken, en kan enkele minuten tot enkele uren duren. De precieze oorzaak van paroxysmale dyskinesie is nog niet bekend, maar het lijkt te zijn gerelateerd aan problemen met de neurotransmitters in de hersenen die zorgen voor de juiste communicatie tussen de zenuwen en de spieren. Sommige honden lijken een genetische aanleg te hebben voor deze aandoening, en het kan ook worden veroorzaakt door een bepaalde medicatie of andere onderliggende aandoeningen. Er zijn verschillende soorten paroxysmale dyskinesie die kunnen optreden bij honden, waaronder: 1. **Paroxysmale dystonie:** Dit is een vorm van paroxysmale dyskinesie waarbij de spieren van de hond stijf worden en het dier moeite heeft om zich te bewegen. De hond kan ook problemen hebben met ademhalen of met het slikken van voedsel en water. 2. **Paroxysmale choreo-athetose:** Dit is een vorm van paroxysmale dyskinesie waarbij de hond onwillekeurige bewegingen maakt met zijn ledematen en soms ook met zijn hoofd. Deze bewegingen kunnen staccato-achtig of ritmisch zijn. 3. **Paroxysmale kinesigenieke dyskinesie:** Dit is een vorm van paroxysmale dyskinesie waarbij de hond onwillekeurige bewegingen maakt na fysieke inspanning of na het veranderen van houding.

Cataract

Cataract We noemen dit ook wel grauwe staar . Er ontstaat een niet-pijnlijke grijsverkleuring of vertroebeling van de ooglens. Cataract ontstaat op zowel jonge als op oude leeftijd. Het kan zelfs aangeboren zijn. Af en toe kan cataract ontstaan ten gevolge van een andere oogziekte of na een beschadiging van het oog . Grauwe staar kan ook het gevolg zijn van <a href="/gezondheid/ziektes/diabetes" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">diabetes</a>.

Progressieve retina atrofie (PRA)

PRA is een afwijking aan het netvlies die bij veel verschillende hondenrassen voorkomt en uiteindelijk kan leiden tot volledige blindheid. Het begint meestal met slechter zien in het donker, oftewel nachtblindheid, en ontwikkelt zich over enkele jaren tot volledige blindheid. Helaas is er momenteel nog geen behandeling beschikbaar voor PRA. Bij veel hondenrassen openbaart PRA zich pas na het derde of vierde levensjaar. Daarvoor zijn er vaak geen zichtbare tekenen bij de hond en is het ook niet te detecteren bij een oogonderzoek. Gelukkig is er voor sommige rassen een DNA-test beschikbaar waarmee bij pups kan worden vastgesteld of zij genetisch vrij zijn, drager zijn of lijder zijn van PRA. De verwachting is dat de ontwikkelingen op het gebied van DNA-technieken de komende jaren zullen blijven toenemen, waardoor het mogelijk zal zijn om PRA bij vele verschillende rassen op te sporen. Dit is een belangrijke ontwikkeling om deze aandoening beter te begrijpen en te kunnen voorkomen. Hieronder vind je een opsomming van de verschillende vormen van gegeneraliseerde PRA, waarbij het verschil zit in de leeftijd waarop de klachten voor het eerst optreden: * Vroeg beginnende degeneratievormen: staafjes en kegeltjes zijn verkeerd aangelegd, nachtblindheid treedt op binnen de eerste 6 levensmaanden en volledige blindheid treedt op tussen 1-2 jaar. Komt voor bij Ierse- en Gordon Setter, Collie, Teckel ruwhaar en de Abessijn en Pers. * Laat beginnende degeneratievormen: staafjes zijn normaal aangelegd en de degeneratie begint laat, nachtblindheid treedt op tussen 3-5 jaar en volledige blindheid treedt op tussen 6-9 jaar. Komt voor bij Poedel, Drentse Patrijs, Engelse Cockerspaniel en andere rassen. * Tussenvormen: nachtblindheid treedt op tussen 1-2 jaar en volledige blindheid treedt op tussen 3-5 jaar. Komt voor bij Dwergschnauzer, Tibetaanse Terriër, Labrador Retriever, Abessijnse kat en andere rassen. * Vroege en late vorm: beide vormen komen voor bij Teckel en Ierse Setter. > Voor zover bij ons bekend zijn voor de volgende rassen DNA testen beschikbaar voor PRA: > > Engelse cocker spaniël, Golden Retriever, Schapendoes, Shetland sheepdog.

Spondylose (vergroeiing tussenwervels)

Spondylose is een aandoening van de wervelkolom bij honden die wordt gekenmerkt door het ontstaan van verdikkingen of uitsteeksels op de wervels. Deze verdikkingen, ook wel osteofyten genoemd, kunnen leiden tot verstoring van de normale bewegingen van de wervelkolom en pijn bij de hond. Spondylose komt het meest voor bij oudere honden, maar jonge honden kunnen ook aan de aandoening lijden. Er zijn verschillende oorzaken voor het ontstaan van spondylose bij honden. Een van de belangrijkste oorzaken is de afname van de hoeveelheid collageen in de wervels naarmate de hond ouder wordt. Dit kan leiden tot een afname van de stevigheid van de wervels en daardoor een verhoogde kans op het ontstaan van osteofyten. Ook kan de aandoening voorkomen als gevolg van een tekort aan calcium en fosfor in de voeding van de hond, of als gevolg van een aangeboren afwijking van de wervelkolom.

Cystinurie

Cystinurie is een aandoening die wordt gekenmerkt door een verhoogde concentratie van cystine in de urine van honden. Cystine is een aminozuur dat normaal gesproken in kleine hoeveelheden in de urine aanwezig is. Een verhoogde concentratie van cystine kan leiden tot de vorming van cystinekristallen in de nieren, blaas en urineleiders, wat kan leiden tot blokkades en urineretentie. De oorzaak van cystinurie bij honden is meestal een aangeboren afwijking van het aminozuurtransportsysteem in de nieren. Sommige rassen, zoals de Basset Hound, Duitse Dog, Newfoundlander en Cocker Spaniel, lijken een verhoogd risico te hebben op het ontwikkelen van deze aandoening. Andere factoren die het risico op cystinurie kunnen verhogen, zijn onder meer een tekort aan vochtinname en een hoog eiwitdieet.

Oogontsteking

Indien men spreekt over een oogontsteking dan wordt er vaak conjunctivitis mee bedoelt. Dit is een ontsteking van de conjunctiva (het bindvlies) van het oog. Het komt veel voor bij de hond en bij diverse [rassen](/rassen) die hangende oog leden hebben. Bij de Sint Bernard en de Sint Hubertus komt het zeer veel voor. Het komt vaak door een lokale prikkel van bv een stofje of een voorwerp in het oog. Hier kunnen zich dan schimmels en bacteriën gaan nestelen.

Hypofysaire dwerggroei

Hypofysaire dwerggroei bij honden, ook wel bekend als hypopituitarisme, is een aandoening waarbij de hypofyse, een kleine klier in de hersenen van de hond, niet genoeg hormoonproducerende cellen heeft om voldoende hormonen te produceren die belangrijk zijn voor de groei en ontwikkeling van het lichaam. Dit kan leiden tot een vertraagde groei en ontwikkeling en kan resulteren in een kleiner dan gemiddeld uiterlijk. Er zijn verschillende oorzaken van hypofysaire dwerggroei bij honden, waaronder aangeboren afwijkingen, beschadiging van de hypofyse door trauma of infectie, en sommige medische behandelingen, zoals bestraling of chirurgie. In sommige gevallen kan de oorzaak onbekend zijn.

Oorontsteking

Een veel voorkomend probleem bij de hond is Otitis externa of oorontsteking. We zien dit met name bij [rassen](/rassen) met hangende oren. Allergie is vaak de reden, net als een schimmel- infectie, [een oormijt](/gezondheid/ziektes/oormijten) of een voorwerp. Denk aan een korenaar in het oor. Een ontsteking van het oor kan ook chronisch worden. Voor een lange tijd zal de hond er dan last van hebben.

Pyometra - baarmoederontsteking

Pyometra is een ontsteking aan de baarmoeder en is een bacteriële infectie. Deze kan uiteraard alleen bij teefjes voorkomen. De teefjes zijn dan niet gesteriliseerd. Na anti-conceptiemiddelen of andere hormonen hebben teefjes een grotere kans op het ontwikkelen van pyometra.

Retina dysplasie (RD)

Retina dysplasie is een aandoening waarbij er afwijkingen zijn in de ontwikkeling van het netvlies van de hond. Het netvlies is het lichtgevoelige weefsel aan de binnenkant van het oog en is verantwoordelijk voor het omzetten van licht in elektrische signalen die naar de hersenen worden verzonden. Bij honden met retinadysplasie kan het netvlies onvolledig of onjuist zijn ontwikkeld, wat kan leiden tot afwijkingen in het gezichtsvermogen. Er zijn verschillende vormen van retinadysplasie bij honden, waaronder total retinal dysplasia (TRD) en focal retinal dysplasia (FRD). TRD is een ernstige vorm waarbij het netvlies volledig onvolledig is ontwikkeld en de hond is blind. FRD is een mildere vorm waarbij er afwijkingen zijn op beperkte gebieden van het netvlies en de hond kan soms enig gezichtsvermogen behouden. Retinadysplasie kan aangeboren zijn of verworven worden als gevolg van beschadiging van het netvlies na de geboorte. Sommige rassen, zoals Duitse Herders, Rottweilers en Shetland Sheepdogs, lijken een verhoogd risico te hebben op retinadysplasie.

Epilepsie

We spreken van epilepsie als er sprake is van een terugkomend optreden van toevallen. Het komt zowel bij de hond als ook bij de mens voor en in kleine mate bij de kat. De oorzaak van Epilepsie is een kortdurende storing in de hersenen. Door deze storing krijgt het dier een toeval die uit spierkramp kan bestaan, abnormaal gedrag en tijdelijke incontinentie.

Cauda Equina Syndroom

De Cauda Equina is het laatste stukje ruggenmerg. Het wordt zo genoemd omdat de achterste zenuwen uitwaaieren en daarom lijken op de staart van een paard (cauda equina in het Latijn). Bij de hond ligt de Cauda Equina ter hoogte van de lendenwervels (de lumbale wervels) en het heiligbeen (het sacrum). Bij een Cauda Equina Syndroom of Lumbosacrale Stenose wordt er druk uitgeoefend op dit deel van het ruggenmerg. Deze druk kan diverse oorzaken hebben. De oorzaak  die het vaakst voorkomt is een uitpuilende tussenwervelschijf (hernia). Andere oorzaken zijn: 1. ontsteking van de tussenwervelschijf 2. tumoren 3. aangeboren misvormingen of botwoekeringen ter hoogte van het wervelgewricht tussen de laatste lendenwervel en het heiligbeen (dit is de echte Degeneratieve Lumbosacrale Stenose) Het merendeel van de gevallen van Cauda Equina syndroom wordt gezien bij [Duitse herders](/rassen/duitse-herder) en ook [Labradors](/rassen/labrador-retriever) zijn vaker aangetast dan andere honden. Als de honden een leeftijd van 5 jaar bereiken dan begint zich deze ziekte te uiten.

Chronisch nierfalen

Chronisch nierfalen is iets wat vooral bij de oude kat en minder bij de oude hond voorkomt. De behandeling is er op gericht dat de nieren zo weinig mogelijk belast worden en de functies die over zijn gebleven te beter te maken. **De nieren, hoe werken ze?** De hond en kat  hebben 2 nieren. De meest belangrijke functie van de nieren is het schoonmaken (filteren) van het bloed. Hierdoor worden de afvalstoffen verwijderd. Deze afvalstoffen worden urine. Dit gebeurt door ontelbaar veel kleine filters, de nefronen. Deze laten de afvalstoffen verwijderen in de urine. De reservecapaciteit van de nieren is groot **Chronisch nierfalen, wat is dat?** Op het moment dat er meer dan 2/3 van de nieren niet meer goed functioneren zullen er klinische verschijnselen zichtbaar worden en dan spreekt men van nierfalen. De achter uitgang van de nieren is dan al maanden of jaren geleden begonnen. het komt meestal voor  bij oudere katten en de oorzaak is vaak onbekend.

Seborrhoe

Seborrhoe is een  aandoening van de huid. De balans tussen het aanmaken en het afsterven van de huid-cellen is hierbij verstoord. Er sterven te weinig af en komen te veel nieuwe. Door dit gaat de huid dikker worden en krijgt de hond veel schilfers. Ook gaan de klieren van de talg veel talg of huidvet aanmaken. Waarschijnlijk is het een aandoening die erfelijk is en komt het vaker voor bij bepaalde [hondenrassen](/rassen), zoals retrievers, spaniëls, de West Highland White terrier. Primaire seborrhoe wordt het wel genoemd. Bij jonge dieren komt het vaker voor. Het kan ook veroorzaakt worden door andere aandoeningen aan de huid zoals ontstekingen, parasieten, syndroom van Cushingen, de hormonale aandoeningen en suikerziekte . Dan hebben we het over secundaire seborrhoe. Deze komt vaker voor bij  al wat oudere honden. Verkeerde shampoo kan ook seborrhoe geven.

Voedingsallergie

Een voedingsallergie, of een allergie voor voeding wat is dat nou eigenlijk: Het lichaam kan allergisch reageren op sommige stoffen die in voeding zit. Een ontstekingsreactie van de huid vertoont zich, met jeuk daarbij.  Iedere hond kan dit krijgen, maar er zijn rassen die er gevoelig voor zijn. Hierdoor is het aannemelijk dat het erfelijk is.

Diabetes

Het hormoon genaamd insuline zorgt er doorgaans  voor dat het suikergehalte in het bloed op peil gehouden wordt. Dit wordt aangemaakt door gespecialiseerde cellen in de pancreas (de alvleesklier). De insuline wordt losgelaten in het bloed als het suikergehalte te hoog dreigt te worden, zoals na het eten. De insuline zorgt er dan voor dat het het te veel aan suiker op wordt geslagen voor later, als er een tekort aan suiker dreigt. Bij suikerziekte of diabetes mellitus maakt de alvleesklier geen of te weinig insuline. Het suikergehalte in het bloed wordt hierdoor niet meer op hetzelfde peil gehouden, maar stijgt zeer hoog: ook wel hyperglycemie genoemd. Bij honden komt bijna alleen maar diabetes type I of insuline afhankelijke diabetes voor. De andere diabetesvormen  ziet men bijna nooit bij honden. Bij kleine <a href="/rassen" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">rassen</a> komt diabetes meer voor en bij te dikke honden. Bij  teven die niet gesteriliseerd zijn komt vaker diabetes voor . Dit omdat het hormoon oestrogeen de productie van insuline afremt.

Degeneratieve myelopathie DM (aantasting ruggenmerg)

Degeneratieve myelopathie bij de hond is een aandoening van het ruggenmerg. Hierbij vervallen de zenuwvezels langzaamaan. De verschijnselen worden vaak zichtbaar vanaf een leeftijd van 5 tot 8 jaar, maar ook al op veel jongere leeftijd kunnen verschijnselen in meer of mindere mate optreden. In enkele maanden tot een jaar tijd ontstaat een ernstig verminderde functie van de achterpoten en kan de hond deze nauwelijks meer gebruiken. Een ander gevolg van degeneratieve myelopathie (DM) is dat de hond incontinent kan worden door uitval van zenuwen die betrokken zijn bij de blaas en darmen.

Aortastenose

Een vernauwing in de uitstroomopening van de linker hartkamer bij de aorta, ook wel aortastenose genoemd, is een aangeboren afwijking. Hierdoor ondervindt de bloedstroom weerstand tijdens het uitstromen en moet het hart harder werken om zuurstofrijk bloed door het lichaam te pompen. In de meeste gevallen leidt aortastenose niet tot hartfalen, tenzij er ook sprake is van een lekkage van de kleppen tussen de boezem en kamer. Door de vernauwing van de aorta ontstaat turbulentie in de bloedstroom, wat te horen is als een hartruis bij het luisteren met een stethoscoop. Daarnaast ontstaat er een hoge snelheid van de bloedstroom die gemeten kan worden met behulp van Doppler-echocardiografie van het hart. Er zijn drie verschillende vormen van aortastenose: 1. Subvalvulaire aortastenose (SAS): SAS is de meest voorkomende vorm bij honden en wordt veroorzaakt door een vernauwing onder de aortakleppen. SAS is een progressieve ziekte die meestal binnen de eerste 12-15 maanden zijn maximale ernst bereikt. Het komt vaker voor bij Boxers, Newfoundlanders en Golden Retrievers, maar kan ook voorkomen bij andere rassen. 2. Valvulaire aortastenose (VAS): VAS wordt veroorzaakt door een afwijking van de aortakleppen zelf. Valvulaire aortastenose, een vernauwing in de aortaklep, komt vaker voor bij grotere Terriër rassen, met name bij de Bull Terrier en de Staffordshire Terrier 3. Supravalvulaire aortastenose (SupAS): SupAS is zeer zeldzaam en vindt plaats boven de aortakleppen. Subvalvulaire aortastenose is een veelvoorkomende aandoening bij Boxers, vooral bij mannelijke dieren. Het is sterk erfelijk en daarom worden fokdieren onderworpen aan echografisch onderzoek om te screenen op deze aandoening. Als aortastenose wordt gevonden bij een fokdier, dan wordt deze uitgesloten van verdere fokdoeleinden.

Atopie

Een atopie is een allergie tegen sommige stoffen in de omgeving. Voorbeelden zijn grassen, boompollen en huisstofmijt. Deze komen via inademing in contact met het lichaam. Het is vergelijkbaar met hooikoorts bij de mens. Atopie is vaak een erfelijke ziekte. Het kan dus vaker in de familie voorkomen. Atopie ontwikkelt zich normaal gesproken tussen het 1e en 3e levensjaar maar manifesteert zich soms ook op een latere leeftijd. Bepaalde rassen zijn gevoelig voor atopie: o.a. 1. [Boston terrier](/rassen/boston-terrier) 2. [Boxer](/rassen/boxer) 3. [Bull-terrier](/rassen/bull-terrier) 4. [Cairn terrier](/rassen/cairn-terrier) 5. [Duitse Herder](/rassen/duitse-herder) 6. [Shar-Pei](/rassen/shar-pei) 7. [Dalmatier](/rassen/dalmatische-hond) 8. [Engelse Setter](/rassen/engelse-setter) 9. [Golden Retriever](/rassen/golden-retriever) 10. [Ierse Setter](/rassen/ierse-setter) 11. [Labrador Retriever](/rassen/labrador-retriever) 12. [Lhasa Apso](/rassen/lhasa-apso) 13. [Miniatuur Poedel](/rassen/poedel) 14. Miniatuur Schnauzer 15. [Pug](/rassen/mopshond) 16. [Schotse Terrier](/rassen/schotse-terrier) 17. [West Highland White terrier](/rassen/west-highland-white-terrier) 18. [Fox Terrier draadhaar](/rassen/fox-terrier-draadhaar) Atopie kan seizoensgebonden zijn, denk aan pollen, welke alleen gedurende bepaalde maanden in de lucht zitten. Andere zijn het hele jaar aanwezig, zoals stofmijt. Maar zelfs bij seizoensgebonden allergenen kunnen de symptomen het hele jaar aanwezig zijn. Atopie komt ook bij de kat voor, echter in veel mindere mate dan bij de hond.

Entropion

Entropion is een aangeboren aandoening en entropion is een probleem van het ooglid, het ooglid krult namelijk naar binnen. Het kan zowel aan het bovenste ooglid optreden als onderste en zit vaak bij beide ogen. De [rashonden](/rassen) Shapei en de Chow-Chow zijn hier gevoelig voor. Rassen met hangende oogleden (De [Newfoundlander](/rassen/newfoundlander) en de Sint-Bernard) en kortsnuitige rassen, zoals Pekinezen en [Engelse Bulldoggen](/rassen/engelse-bulldog), hebben vaker last van entropion dan andere. Bij de pup wordt het vaak al vastgesteld.

Elleboogdysplasie

Elleboogdysplasie (afgekort ED) staat voor een drietal aandoeningen aan het ellebooggewricht: LPA, OCD, en LPC. Deze aandoeningen zijn veel voorkomende stoornissen in de ontwikkeling van het bot. Het wordt vaak gezien bij bepaalde (grote) [hondenrassen](/rassen) en in families. Het is dus voor een deel genetisch bepaald. **OsteoChondrosis Dissecans of OCD** Dit komt vaak voor bij de grote honden. Vooral bij [Golden retrievers](/rassen/golden-retriever), [labadors](/rassen/labrador-retriever), [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en Berner Sennenhonden ziet men het veel. Het kraakbeen van het gewricht van de elleboog is erg kwetsbaar, en hierdoor breken er gemakkelijk stukjes af. **Losse Processus Anconeus** Bij Losse Processus Anconeus of LPA is een stukje bot van het gewricht van de elleboog niet goed vergroeid met het onderliggende bot. Het komt veel voor bij [Duitse herders](/rassen/duitse-herder) en honden met korte pootjes , zoals de [Teckel](/rassen/teckel-langhaar) en de [Basset](/rassen/basset-hound). **Losse Processus Coronoïdeus  of LPC** Dit is een soort gelijke aandoening als LPA en komt frequent voor bij [retrievers](/rassen) en [Duitse herders](/rassen/duitse-herder)

Heupdysplasie

Bij heupdysplasie ( afgekort HD) is er een misvorming van 1 of beide gewrichten van de heup. De gevolgen hier van zijn dat de kop van het dijbeen niet meer goed in de bekkenkom past. HD komt vaak voor bij de hond, helemaal bij [rassen](/rassen) zoals de [Duitse Herder](/rassen/duitse-herder), de retrievers, de [Border collies](/rassen/border-collie), de [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en de Berner Sennenhond. HD is voor een deel een erfelijke aandoening. Als men een hond wil aanschaffen van een ras die er gevoelig voor is, is het verstandig om naar de hd-staus van de ouders te vragen. Wat ook meespeelt  is het voedsel. HD komt vaker voor bij honden die tijdens de groei overvoed worden. Van belang is dus de honden in deze periode niet teveel te eten te geven. Bij rassen die gevoelig zijn voor HD is het zelfs beter de hond eerder ietwat te ondervoeden ter voorkoming van HD. Wat vaak gebeurt en wat niet goed is, vooral bij grote rassen, is het geven  van extra calcium aan het dieet. Dit werkt averechts! Studies hebben aangetoond, dat honden die extra calcium krijgen méér Heupdysplasie en overige gewrichtsafwijkingen ontwikkelen dan honden die dit niet krijgen. Ook is het belangrijk dat men de gewrichten van de jonge hond in de groei niet te zwaar belast. Niet te veel spelen (lees springen) of traplopen.

Patellaluxatie

We spreken van een Patellaluxatie indien de knieschijf ontwricht is. De knieschijf zit normaal vast in een groeve, aan het einde van het dijbeen. Stevige bindweefsel-banden houden de knieschuif op hun plaats en zorgen ervoor dat ze niet naar binnen of buiten of zijwaarts kunnen bewegen. Als het een patellaluxatie betreft, dan zit de schijf in de knie los (de patella) los en kan bewogen worden. Er zijn twee vormen van patellaluxatie: 1. De eerste is iets waarmee ze geboren worden en komt hoofdzakelijk voor bij kleinere <a href="/rassen" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">honden</a> en is erfelijk. Hier zijn we vaak een mediale patellaluxatie (dus naar binnen toe). Dit komt door een knieschijfgroeve die ondiep is. 2. de tweede is de traumatische patellaluxatie. Dit komt door een blessure. Hoofdzakelijk bij grote honden en is vaak lateraal (naar buiten toe)

Hepatitis

De betekenis van Hepatitis is leverontsteking. Er zijn diverse vormen van hepatitis die wij hieronder toe zullen lichten:. **De Chronische:** Deze komt vaak voor bij honden en kan af en toe [rasgebonden](/rassen) zijn. De correcte oorzaken zijn vaak moeilijk te achterhalen. **Acute hepatitis** Dit komt voor bij inname van een giftige stof. De belangrijkste taak van de lever is bloed ontgiften. Als er teveel gifstoffen worden opgenomen kan de lever dit niet aan en gaat ontsteken. **Hepatitis Contagiosa Canis.** Dit is een specifieke leverontsteking bij honden en wordt veroorzaakt door een virus. Het virus is erg besmettelijk. Het wordt overgezet via speeksel, via urine of mest van besmette honden. Vooral de pup is erg gevoelig voor dit virus. Maar tevens kan het bij volwassen honden ernstige gevolgen hebben. Besmettelijke hepatitis komt gelukkig niet vaak meer voor bij honden.

Ziekte van Addison

De ziekte van Addison (ook wel Hypoadrenocorticisme) is een hormonale ziekte die goed te behandelen is. Het is meestal een auto-immuunziekte en komt vaker voor bij teven dan bij reuen. De ziekte van Addison ontstaat doordat de bijnierschors onvoldoende functioneert en de eerste verschijnselen zijn mild en onduidelijk. Pas als de hond ernstig ziek is wordt de ziekte vaak pas vastgesteld. Indien de verschijnselen niet vroegtijdig worden onderkend dan kunnen honden overlijden aan deze ziekte. Echter met een goede behandeling dan kunnen honden net zo oud worden als gezonde soortgenoten. De ziekte van Addison is een auto-immuun ziekte. Dit houdt in dat de afweercellen zich niet op vreemde indringers van het lichaam richten, maar op het lichaam zelf en vernietigen hierbij de bijnieren. Dit is een geleidelijk proces, maar onomkeerbaar en bij het vaststellen niet meer te genezen. De problemen worden pas zichtbaar als circa 85% - 90% van de bijnieren van de hond definitief verdwenen is. Hoewel de ziekte niet te genezen is, is deze wel goed te behandelen. Elke hond kan de ziekte van Addisson krijgen, maar bij de volgende rassen lijkt sprake te zijn van erfelijke aandoeningen: 1. [Bearded Collie](/rassen/bearded-collie) 2. [Cairn Terrier](/rassen/cairn-terrier) 3. [Cocker Spaniel](/rassen/cocker-spaniel) 4. [Labradoodle](/rassen/labradoodle) 5. [Nova Scotia duck tolling retriever](/rassen/nova-scotia-duck-tolling-retriever-toller) 6. [Poedel](/rassen/poedel) 7. [Portugese Waterhond](/rassen/portugese-waterhond) Ook komen bij de volgende rassen deze ziekte vaker voor: 1. [Leonberger](/rassen/leonberger) 2. [Rottweiler](/rassen/rottweiler) 3. [Sint Bernard](/rassen/sint-bernard) 4. [West Highland White terriër](/rassen/west-highland-white-terrier)

Osteosarcoom (Botkanker)

Osteosarcoom is de meest voorkomende kwaadaardige bottumor bij dieren. Het is een vorm van botkanker en vormt 3 tot 6% van alle soorten tumoren. Vrijwel alle honden die botkanker (osteosarcoom ) hebben komen te overlijden omdat de tumoren snel groeien en uitzaaien naar de longen.