Epilepsie bij de hond: symptomen, diagnose en behandeling

We spreken van epilepsie als er sprake is van een terugkomend optreden van toevallen. Het komt zowel bij de hond als ook bij de mens voor en in kleine mate bij de kat. De oorzaak van Epilepsie is een kortdurende storing in de hersenen. Door deze storing krijgt het dier een toeval die uit spierkramp kan bestaan, abnormaal gedrag en tijdelijke incontinentie.

Er is een gegeneraliseerde vorm. Hierbij wordt  de prikkel over de hele hersenen verspreid. De hond valt om en is bewusteloos. Bij de partiële vorm wordt de prikkel maar over een deel van de hersenen verspreidt. Bij deze vorm trekt de hond raar met een poot of begint heftig te kauwen. Een combinatie van bovenstaande is ook mogelijk. Deze begint als partiële aanval en verpreidt zich later uit over het lichaam.  De reden van een aanval kan primair, secundair of reactief zijn.

Primaire epilepsie

Bij een primaire epilepsie is er geen aantoonbare oorzaak. De 1e  aanvallen zien we vooral terug bij dieren van ½ jaar tot 5 jaar oud. Zowel kruisingen als rashonden kunnen het krijgen. Tussen de epileptische aanvallen door lijkt het alsof er niks aan de hand is met de hond.

Secundaire epilepsie

Bij de secundaire epilepsie ligt de oorzaak in de hersenen. Dit kan een ontsteking zijn, een tumor of littekenweefsel.

Reactieve epilepsie

Als de oorzaak buiten de hersenen ligt noemen we het een reactieve epilepsie. Het kan dan komen door nierfalen, leverziekte, vergiftiging of een suiker tekort zijn.

Bij de secundaire en reactieve epilepsie zal de hond zich tussen de aanvallen door ook heel anders gedragen. Epileptische aanvallen bestaat uit 3 fases:

1. Het aura: Het huisdier is onrustig en wil aandacht. Braken en klappertanden kan voorkomen.
2. De ictus: De echte aanval: Hierbij raakt het huisdier bewusteloos en heeft spierkrampen.
3. De post-ictale fase: Hier kan het huisdier in de war zijn, hij ziet soms niet goed en kan grote eetlust of dorst hebben.

Hoe moet je handelen? Eenmaal begonnen, kun je een aanval niet stoppen, dus blijf rustig. Maak de omgeving rondom de hond veilig zodat hij zich nergens pijn aan kan doen en praat rustig met de hond. Belangrijk is om de hond niet vast te houden en uit te kijken want de hond kan onverwachtse bewegingen maken of klapperen met de kaken.

Als  de aanval over is, dan neemt u contact op met uw dierenarts. Deze zal bepalen of er een nader onderzoek moet komen.

Wanneer het huisdier vaker dan 2x een aanval heeft gehad of een erg lange aanval , is het verstandig om het huisdier door de dierenarts na te laten kijken:

1. Deze zal dan een uitgebreid lichamelijk en een neurologisch onderzoek doen;
2. Een bloedonderzoek wordt gedaan om een reactieve epilepsie uit te sluiten;
3. Wanneer er gedacht wordt aan secundaire epilepsie zal er een hersen-scan gemaakt worden.

De behandeling van epilepsie gebeurt met medicatie die epileptische aanvallen tegenhoudt. Er zijn diverse medicijnen. Af en toe is het nodig om te wisselen van medicatie als er onvoldoende resultaat is.

Des te jonger de hond is ten tijde van de aanvallen, hoe lastiger het is om het te controleren. Een aantal huisdieren kunnen, ondanks dat ze therapie krijgen, toevallen blijven houden. Een levenslange therapie kan soms nodig zijn. De hond geneest niet, de toevallen worden onderdrukt. Bij de grote rassen kan het lastiger zijn om ze onder controle te krijgen. Als alles goed gaat dan wordt geadviseerd om regelmatig op controle te komen om dan een bloedspiegelbepaling van de medicatie te laten doen. De orgaanfuncties worden dan gelijk beoordeeld (bijvoorbeeld de functie van de lever),vanwege de eventuele bijwerkingen van de medicatie.

Onderstaande link brengt je naar een video van een hond die een epileptische aanval krijgt. Siberian Husky Let op, dit kan als schokkend worden ervaren

Helaas is er geen manier om een epileptische aanval bij een hond te stoppen of te voorkomen. Als uw hond een epileptische aanval heeft, is het belangrijk om rustig te blijven en goed te observeren wat er gebeurt, zodat u zoveel mogelijk details kunt doorgeven aan de dierenarts. Houd bij hoe lang de aanval duurt en raak uw hond niet aan of spreek hem niet aan. Laat uw hond volledig met rust en bel de dierenarts als de aanval langer duurt dan tien minuten.