De Nova Scotia Duck Tolling Retriever: een brok energie

De slimme manier waarop vossen samenwerken om eenden te vangen is al lange tijd geobserveerd. Een vos verstopt zich in de buurt van het water terwijl een andere vos langs het water rent en springt, met zijn prachtige pluimstaart wild kwispelend. Dit lokt nieuwsgierige eenden, waarna de verstopte vos toeslaat. Indianen bootsten dit na door een vossenvacht aan een touw heen en weer te trekken en honden werden later getraind om hetzelfde te doen. Dit werd "Tolling" genoemd en is de basis voor de Nova Scotia Duck Tolling Retriever.

In Europa werden in het verleden al lok-honden gebruikt om eenden in een net te lokken. In de vroege 20e eeuw gebruikten jagers in het district "Little River" in Yarmouth County, Nova Scotia, ook lokhonden die waterwild naar de kust lokten, net zoals de vossen dat deden. Deze honden waren het resultaat van kruisingen met verschillende retrievers en spaniëls, waaronder de Leverkleurige flatcoated retriever, Golden retriever, bruine spaniël, Ierse Setters, labrador en gele Border Collie-achtige honden. Er wordt ook wel gezegd dat het Nederlandse Kooikerhondje een belangrijke rol speelde bij de ontwikkeling van de Toller.

Het duurde echter tot 1945 voordat het ras officieel werd geregistreerd en er een schriftelijke rasstandaard was. De naam van het ras was oorspronkelijk "Little River Duck Dog" of "Yarmouth Toller", maar werd veranderd in "Nova Scotia Duck Tolling Retriever" toen de Canadese Kennel Club het ras ging registreren. Het ras kreeg volledige erkenning van de FCI in 1982 en in 1995 werd het uitgeroepen tot de officiële hond van Nova Scotia. De Amerikaanse Kennel Club erkende het ras in 2002.

Karakter van de Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller)

De Nova Scotia Duck Tolling Retriever is oorspronkelijk gefokt als werkhond en zijn karaktereigenschappen zijn daar nog steeds op aangepast. Hoewel niet elke eigenaar de hond voor de jacht zal gebruiken, kan de Toller wel zijn apporterende vaardigheden tonen tijdens praktische jacht. Hij kan een volwassen gans aan land brengen en is dus een gepassioneerde apporteur met voldoende kracht. Naast de jachtsport, zijn er ook andere hondensporten waar de Toller goed in kan zijn, zoals behendigheid, gehoorzaamheid en obedience. De Toller is intelligent en heeft een groot uithoudingsvermogen. Hij is een sterke zwemmer en kan zowel op land als in het water goed apporteren. Zijn wil om te apporteren en speelsheid zijn kenmerkend voor zijn "Tolling" eigenschap. Ook als hulphond of reddingshond kan de Toller goed functioneren.

Temperament van de Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller)

Bij de opvoeding en training van een Toller is het belangrijk om rekening te houden met de gevoeligheid van het ras. Tollers zijn erg hecht aan hun roedel en kunnen gereserveerd zijn ten opzichte van vreemden, zonder agressief te worden. Dit maakt het trainen van een Toller tot een uitdaging, omdat ze niet klakkeloos gehoorzamen maar zelf nadenken over de beste manier om het gewenste resultaat te bereiken.

De Toller is een hond met een hoge intelligentie, die gemakkelijk te trainen is en beschikt over een groot uithoudingsvermogen. Hij is een sterke en ervaren zwemmer en een natuurlijke en vastberaden apporteur, zowel op het land als in het water, waarbij hij zichzelf snel in actie brengt zodra er een indicatie wordt gegeven dat apporteren gewenst is. Zijn sterke wil om te apporteren en speelsheid zijn essentieel voor zijn "Tolling" eigenschap. Hoewel hij liefdevol en speels is naar zijn familie, kan hij gereserveerd zijn tegenover vreemden zonder agressief of overdreven verlegen te zijn. Het is belangrijk op te merken dat agressie niet getolereerd wordt bij dit ras. Deze aandachtspunten zijn van belang voor fokkers en keurmeesters, gezien een toename van het aantal meldingen van agressie bij sommige Tollers.

Verzorging van de Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller)

De Toller heeft over het algemeen niet veel verzorging nodig, maar af en toe een goede borstelbeurt is wel aan te raden. De dikke beharing en ondervacht houden je hond warm en beschermen hem tegen verschillende invloeden van buitenaf. Mocht er te veel beharing aanwezig zijn aan de poten of oren, dan kunt je dit eenvoudig uitdunnen.

De Nova Scotia Duck Tolling Retriever, ook wel Toller genoemd, heeft redelijk vaak te maken met elleboogdysplasie en heupdysplasie. Bovendien zijn epilepsie en de ziekte van Addison ernstige aandoeningen waarbij rekening moet worden gehouden.

Welke DNA testen zijn er beschikbaar?

Er zijn DNA-testen beschikbaar voor de volgende erfelijke aandoeningen bij de Toller:

  • Collie eye anomaly (aangeboren afwijking van de oogbol en het netvlies)
  • Degeneratieve encefalopathie (aantasting van de hersenen)
  • Degeneratieve myelopathie (aantasting van het ruggenmerg)
  • Hypoadrenocorticisme [ziekte van Addison] (te weinig bijnierschorshormoon)
  • Multidrug resistance gen 1 deficiëntie (overgevoeligheid voor bepaalde medicijnen)
  • Progressieve retina atrofie (PRA) (voortschrijdende verslechtering van het netvlies)

Vacht van de Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller)

De Toller is gefokt om te apporteren uit koud water en heeft daarom een waterafstotende, dubbele vacht van middelmatige lengte en zachtheid nodig, met een zachtere, dichte ondervacht. De vacht kan enigszins golvend zijn op de rug, maar moet over het algemeen stijl zijn. In sommige winters kan de vacht lange, losse krullen vormen bij de keel. De bevederingen zijn zacht bij de keel, achter de oren en aan de achterkant van de achterpoten, en middelmatig bevederd aan de voorpoten. Hoewel het trimmen van de oren en voeten is toegestaan, moet de Toller een natuurlijke uitstraling behouden.

Wat betreft de kleur kan de Toller variëren van rood of oranje, met lichtere bevedering aan de onderkant van de staart en in de meeste gevallen ten minste één van de volgende witte markeringen hebben: op de staart, poten (niet boven de polsen), borst en bles.

Training van de Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller)

Het trainen en opvoeden van een Nova Scotia Duck Tolling Retriever vereist een geduldige en consistente aanpak. Door hun intelligentie kunnen Tollers soms eigenwijs zijn en hun eigen weg willen gaan. Het is belangrijk om een sterke band op te bouwen met de hond en regelmatig te trainen, zodat de hond weet wat er van hem of haar wordt verwacht.

Positieve bekrachtigingstechnieken werken goed bij Tollers, omdat ze graag willen behagen en beloond willen worden voor goed gedrag. Het is ook belangrijk om de trainingssessies kort te houden en te variëren om verveling te voorkomen.

Een vroege socialisatie is van groot belang voor Tollers, zodat ze wennen aan verschillende situaties, geluiden en mensen. Door de gevoeligheid van het ras kan het zijn dat Tollers zich wat gereserveerd opstellen ten opzichte van vreemden, maar ze zouden niet agressief moeten zijn.

Fysieke kenmerken

Gewicht

♂ Reu
20-23 kg
♀ Teef
17-20 kg

Schofthoogte

♂ Reu
48-51 cm
♀ Teef
45-48 cm

Levensverwachting

12-13 jaar

Geplaatst 1 maart 2011 · Laatst bijgewerkt 29 april 2023

Fokkers(1)

Fokkers van de Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller)

Ben jij fokker van de Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller)?

Maak een fokkersprofiel aan en word zichtbaar voor bezoekers die op zoek zijn naar een Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller).

Kennel aanmelden

Rasverenigingen(1)

Nederlandse verenigingen voor de Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller)

Ziektes(7)

Aandoeningen die bij de Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller) voorkomen

Ziekte van Cushing

De Ziekte van Cushing is een aandoening van de bijnier. De bijnier is een klein orgaantje die boven de nier ligt. Het bestaat uit een kern, een schors of merg. De bijnierschors scheidt hormonen uit: de corticosteroïden,corticoïden of bijnierschorshormonen, corticosteroïden. Afhankelijk van hun functie onderscheidt men drie soorten van bijnierschors-hormonen: 1. mineralocorticoïden (de hormonen die instaan voor de mineralenhuishouding), 2. glucocorticoïden (hormonen die instaan voor de suikerhuishouding) 3. geslachtshormonen. De hypofys (een een orgaantje dat onder aan de hersenen hangt) regelt de uitscheiding van deze bijnierschors-hormonen, . Als het de ziekte van Cushing betreft  scheidt de bijniersschors  te veel hormonen uit. Vaak is dit het gevolg van een tumor aan de hypofyse die de hormoonhuishouding ontregelt. Heel soms, gaat het om een tumor van de bijnierschors. Het Cushing's syndroom wordt vaker gezien bij kleine hondenrassen zoals de teckels, poedel, terriërs  Ook komt het bij oudere honden vooral voor.

Elleboogdysplasie

Elleboogdysplasie (afgekort ED) staat voor een drietal aandoeningen aan het ellebooggewricht: LPA, OCD, en LPC. Deze aandoeningen zijn veel voorkomende stoornissen in de ontwikkeling van het bot. Het wordt vaak gezien bij bepaalde (grote) [hondenrassen](/rassen) en in families. Het is dus voor een deel genetisch bepaald. **OsteoChondrosis Dissecans of OCD** Dit komt vaak voor bij de grote honden. Vooral bij [Golden retrievers](/rassen/golden-retriever), [labadors](/rassen/labrador-retriever), [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en Berner Sennenhonden ziet men het veel. Het kraakbeen van het gewricht van de elleboog is erg kwetsbaar, en hierdoor breken er gemakkelijk stukjes af. **Losse Processus Anconeus** Bij Losse Processus Anconeus of LPA is een stukje bot van het gewricht van de elleboog niet goed vergroeid met het onderliggende bot. Het komt veel voor bij [Duitse herders](/rassen/duitse-herder) en honden met korte pootjes , zoals de [Teckel](/rassen/teckel-langhaar) en de [Basset](/rassen/basset-hound). **Losse Processus Coronoïdeus  of LPC** Dit is een soort gelijke aandoening als LPA en komt frequent voor bij [retrievers](/rassen) en [Duitse herders](/rassen/duitse-herder)

Heupdysplasie

Bij heupdysplasie ( afgekort HD) is er een misvorming van 1 of beide gewrichten van de heup. De gevolgen hier van zijn dat de kop van het dijbeen niet meer goed in de bekkenkom past. HD komt vaak voor bij de hond, helemaal bij [rassen](/rassen) zoals de [Duitse Herder](/rassen/duitse-herder), de retrievers, de [Border collies](/rassen/border-collie), de [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en de Berner Sennenhond. HD is voor een deel een erfelijke aandoening. Als men een hond wil aanschaffen van een ras die er gevoelig voor is, is het verstandig om naar de hd-staus van de ouders te vragen. Wat ook meespeelt  is het voedsel. HD komt vaker voor bij honden die tijdens de groei overvoed worden. Van belang is dus de honden in deze periode niet teveel te eten te geven. Bij rassen die gevoelig zijn voor HD is het zelfs beter de hond eerder ietwat te ondervoeden ter voorkoming van HD. Wat vaak gebeurt en wat niet goed is, vooral bij grote rassen, is het geven  van extra calcium aan het dieet. Dit werkt averechts! Studies hebben aangetoond, dat honden die extra calcium krijgen méér Heupdysplasie en overige gewrichtsafwijkingen ontwikkelen dan honden die dit niet krijgen. Ook is het belangrijk dat men de gewrichten van de jonge hond in de groei niet te zwaar belast. Niet te veel spelen (lees springen) of traplopen.

Patellaluxatie

We spreken van een Patellaluxatie indien de knieschijf ontwricht is. De knieschijf zit normaal vast in een groeve, aan het einde van het dijbeen. Stevige bindweefsel-banden houden de knieschuif op hun plaats en zorgen ervoor dat ze niet naar binnen of buiten of zijwaarts kunnen bewegen. Als het een patellaluxatie betreft, dan zit de schijf in de knie los (de patella) los en kan bewogen worden. Er zijn twee vormen van patellaluxatie: 1. De eerste is iets waarmee ze geboren worden en komt hoofdzakelijk voor bij kleinere <a href="/rassen" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">honden</a> en is erfelijk. Hier zijn we vaak een mediale patellaluxatie (dus naar binnen toe). Dit komt door een knieschijfgroeve die ondiep is. 2. de tweede is de traumatische patellaluxatie. Dit komt door een blessure. Hoofdzakelijk bij grote honden en is vaak lateraal (naar buiten toe)

Epilepsie

We spreken van epilepsie als er sprake is van een terugkomend optreden van toevallen. Het komt zowel bij de hond als ook bij de mens voor en in kleine mate bij de kat. De oorzaak van Epilepsie is een kortdurende storing in de hersenen. Door deze storing krijgt het dier een toeval die uit spierkramp kan bestaan, abnormaal gedrag en tijdelijke incontinentie.

Ziekte van Addison

De ziekte van Addison (ook wel Hypoadrenocorticisme) is een hormonale ziekte die goed te behandelen is. Het is meestal een auto-immuunziekte en komt vaker voor bij teven dan bij reuen. De ziekte van Addison ontstaat doordat de bijnierschors onvoldoende functioneert en de eerste verschijnselen zijn mild en onduidelijk. Pas als de hond ernstig ziek is wordt de ziekte vaak pas vastgesteld. Indien de verschijnselen niet vroegtijdig worden onderkend dan kunnen honden overlijden aan deze ziekte. Echter met een goede behandeling dan kunnen honden net zo oud worden als gezonde soortgenoten. De ziekte van Addison is een auto-immuun ziekte. Dit houdt in dat de afweercellen zich niet op vreemde indringers van het lichaam richten, maar op het lichaam zelf en vernietigen hierbij de bijnieren. Dit is een geleidelijk proces, maar onomkeerbaar en bij het vaststellen niet meer te genezen. De problemen worden pas zichtbaar als circa 85% - 90% van de bijnieren van de hond definitief verdwenen is. Hoewel de ziekte niet te genezen is, is deze wel goed te behandelen. Elke hond kan de ziekte van Addisson krijgen, maar bij de volgende rassen lijkt sprake te zijn van erfelijke aandoeningen: 1. [Bearded Collie](/rassen/bearded-collie) 2. [Cairn Terrier](/rassen/cairn-terrier) 3. [Cocker Spaniel](/rassen/cocker-spaniel) 4. [Labradoodle](/rassen/labradoodle) 5. [Nova Scotia duck tolling retriever](/rassen/nova-scotia-duck-tolling-retriever-toller) 6. [Poedel](/rassen/poedel) 7. [Portugese Waterhond](/rassen/portugese-waterhond) Ook komen bij de volgende rassen deze ziekte vaker voor: 1. [Leonberger](/rassen/leonberger) 2. [Rottweiler](/rassen/rottweiler) 3. [Sint Bernard](/rassen/sint-bernard) 4. [West Highland White terriër](/rassen/west-highland-white-terrier)

Toon alle 7 aandoeningen

Progressieve retina atrofie (PRA)

PRA is een afwijking aan het netvlies die bij veel verschillende hondenrassen voorkomt en uiteindelijk kan leiden tot volledige blindheid. Het begint meestal met slechter zien in het donker, oftewel nachtblindheid, en ontwikkelt zich over enkele jaren tot volledige blindheid. Helaas is er momenteel nog geen behandeling beschikbaar voor PRA. Bij veel hondenrassen openbaart PRA zich pas na het derde of vierde levensjaar. Daarvoor zijn er vaak geen zichtbare tekenen bij de hond en is het ook niet te detecteren bij een oogonderzoek. Gelukkig is er voor sommige rassen een DNA-test beschikbaar waarmee bij pups kan worden vastgesteld of zij genetisch vrij zijn, drager zijn of lijder zijn van PRA. De verwachting is dat de ontwikkelingen op het gebied van DNA-technieken de komende jaren zullen blijven toenemen, waardoor het mogelijk zal zijn om PRA bij vele verschillende rassen op te sporen. Dit is een belangrijke ontwikkeling om deze aandoening beter te begrijpen en te kunnen voorkomen. Hieronder vind je een opsomming van de verschillende vormen van gegeneraliseerde PRA, waarbij het verschil zit in de leeftijd waarop de klachten voor het eerst optreden: * Vroeg beginnende degeneratievormen: staafjes en kegeltjes zijn verkeerd aangelegd, nachtblindheid treedt op binnen de eerste 6 levensmaanden en volledige blindheid treedt op tussen 1-2 jaar. Komt voor bij Ierse- en Gordon Setter, Collie, Teckel ruwhaar en de Abessijn en Pers. * Laat beginnende degeneratievormen: staafjes zijn normaal aangelegd en de degeneratie begint laat, nachtblindheid treedt op tussen 3-5 jaar en volledige blindheid treedt op tussen 6-9 jaar. Komt voor bij Poedel, Drentse Patrijs, Engelse Cockerspaniel en andere rassen. * Tussenvormen: nachtblindheid treedt op tussen 1-2 jaar en volledige blindheid treedt op tussen 3-5 jaar. Komt voor bij Dwergschnauzer, Tibetaanse Terriër, Labrador Retriever, Abessijnse kat en andere rassen. * Vroege en late vorm: beide vormen komen voor bij Teckel en Ierse Setter. > Voor zover bij ons bekend zijn voor de volgende rassen DNA testen beschikbaar voor PRA: > > Engelse cocker spaniël, Golden Retriever, Schapendoes, Shetland sheepdog.

Te koop(1)

Foto's & video's(3)

Foto's en video's van de Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller), gedeeld door bezoekers

Heb jij een Nova Scotia Duck Tolling Retriever (Toller)?

Stuur een video in, of deel nog een foto!

Ook zichtbaar worden op StartpuntHonden?

Bereik hondenliefhebbers die actief op zoek zijn naar een fokker, dierenarts, hondenschool of een nieuwe pup.

Kennel / fokker

Vertel over je kennel, plaats nieuwsberichten en advertenties.

Dierenartspraktijk

Vertel over je expertise en maak jouw praktijk vindbaar voor hondenbezitters.

Hondenschool

Laat zien welke cursussen je aanbiedt en maak jouw hondenschool vindbaar.

Advertentie

Bereik mensen die een pup of herplaatser zoeken.