Distichiasis bij de hond: extra wimpers op de ooglidrand

Bij distichiasis groeien er extra haartjes uit de rand van het ooglid, op een plek waar normaal geen haar groeit. Ze komen uit de kleine openingen van de talgkliertjes in de ooglidrand. Het kan om één haartje gaan, maar ook om een hele rij, aan het bovenste of het onderste ooglid.

Veel honden hebben er geen last van, vooral als de haartjes zacht zijn en van het oog af wijzen. Zijn de haren stug of groeien ze naar het oog toe, dan schuren ze bij elke knipper over het hoornvlies. Dat geeft irritatie en kan op den duur een wondje of zweer op het hoornvlies veroorzaken.

Distichiasis is grotendeels erfelijk en komt bij sommige rassen veel vaker voor dan bij andere. De aandoening is vaak al op jonge leeftijd te zien.

Veel honden met distichiasis hebben geen klachten. Geven de haartjes wel last, dan zie je vaak:

• tranende ogen of een natte vlek onder het oog;
• vaak knipperen of het oog half dichtknijpen;
• een rood oog of rode ooglidranden;
• wrijven met de poot of het hoofd langs de grond of meubels schuren;
• een troebele of blauwige plek op het hoornvlies, als er schade is ontstaan.

De dierenarts kijkt met een vergrootglas of een spleetlamp naar de ooglidranden. De haartjes zijn vaak heel fijn en alleen met vergroting goed te zien. Met een kleurstof (fluoresceïne) controleert de dierenarts of het hoornvlies beschadigd is. Bij twijfel volgt een verwijzing naar een dierenarts die gespecialiseerd is in ogen.

Heeft de hond geen klachten, dan is behandelen meestal niet nodig. Wel is het verstandig de ogen in de gaten te houden.

Geven de haartjes klachten, dan zijn er verschillende mogelijkheden:

• Uittrekken (epileren): geeft snel verlichting, maar de haren groeien na enkele weken terug.
• Bevriezen (cryotherapie): de haarwortels worden bevroren, zodat de haren meestal niet meer terugkomen. De ooglidrand kan daarna wat lichter van kleur worden.
• Elektrolyse of laser: de haarwortels worden één voor één onklaar gemaakt; geschikt bij een klein aantal haren.
• Operatie: bij veel haren kan een klein deel van de ooglidrand worden weggehaald.

Bevriezen, elektrolyse en een operatie gebeuren onder narcose; uittrekken kan vaak zonder. Is het hoornvlies beschadigd, dan krijgt de hond daarnaast oogdruppels of oogzalf.

De vooruitzichten zijn goed. Na een geslaagde behandeling verdwijnen de klachten meestal helemaal. Soms groeien er later toch nieuwe haartjes, zodat een tweede behandeling nodig is.

Distichiasis is grotendeels erfelijk. Je kunt het bij je eigen hond niet voorkomen. Fokkers kunnen het risico verkleinen door hun fokdieren te laten onderzoeken bij een ECVO-oogonderzoek en honden met ernstige distichiasis niet in te zetten voor de fok.