Newfoundlander

Pinschers, Schnauzers, Molossers en Sennenhonden

Puppyprijs: €1700 – €2400

De Newfoundlander: een echte knuffelbeer en gentleman

De Newfoundlander wordt meestal aangeduid als "Newfie". Er zijn verschillende theorieën over de oorsprong van de Newfoundlander, maar geen enkele daarvan biedt definitieve antwoorden. Johan Pieterse, de Nederlandse propagandist van het ras en oprichter van de NNFC, suggereerde dat de scheepshonden van John Cabot en zijn bemanning in 1497 naar Newfoundland werden gebracht. Deze honden, ook voorouders van de Pyreneese berghond en de Noord-Spaanse Spaniël, zouden de basis hebben gelegd voor de Newfoundlander op Newfoundland.

De Zwitserse expert Dr. Albert Heim gelooft dat de schedel van de Newfoundlander overeenkomsten vertoont met de "Canis Familiaris Inostranzeur", de voorouder van de Tibetaanse Dog en de Molossus. Deze honden zijn verwant aan de Mastiff, St. Bernard, Pyreneese Berghond en Elandhond. Op basis van deze verwantschap kan de Newfoundlander zich niet onafhankelijk op het eiland hebben ontwikkeld en moet dus elders vandaan zijn gekomen.

Het is mogelijk dat de Newfoundlander door Baskische vissers naar Newfoundland is gebracht, die al in 1506 op het eiland waren gerapporteerd. Of waren het de oer-Indianen die Tibetaanse dogachtigen meebrachten toen ze aan het einde van de laatste ijstijd via de Aleoeten het Amerikaanse continent binnentrokken? Misschien was het Leif Erikson, de vergeten ontdekker van Amerika, die in de tiende eeuw een grote zwarte "beer-hond" genaamd Oolum meebracht.

Hoewel de waarheid onbekend blijft, is één ding zeker: de oorsprong van de Newfoundlander zal nooit met zekerheid worden vastgesteld. Misschien is dat wel goed, want we kunnen met zekerheid zeggen dat het ras niet door mensenhanden is gemaakt. De Newfoundlander heeft een natuurlijk evolutieproces doorgemaakt, zonder te worden beïnvloed door menselijk ingrijpen om aan bepaalde doelen of wensen te voldoen. De Newfoundlander is een natuurproduct van het eiland dat door de Engelsen is "bewerkt" om het huidige uiterlijk te creëren.

Karakter van de Newfoundlander

Mensen blijven keer op keer gefascineerd door dit indrukwekkende ras en willen graag een Newfoundlander in hun gezin. Hoewel de Newfoundlander bekend staat als "de Gentleman onder de honden", zal zijn imposante verschijning iedereen die kwaad in de zin heeft op afstand houden. Newfoundlanders voelen situaties feilloos aan en zullen hun baas adequaat beschermen. Veel mensen denken echter dat een Newfoundlander een trage lobbes is die moeilijk op gang komt. Maar niets is minder waar! Een Newfoundlander kan razendsnel wenden en keren en is op korte afstand moeilijk te verslaan.

De Newfoundlander is zelfverzekerd, aanhankelijk, intelligent en zachtmoedig. Hij is lief voor zijn huisgenoten en dol op kinderen. Zijn gedrag ten opzichte van andere honden is vriendelijk en zeer tolerant. Als een Newfoundlander echter herhaaldelijk wordt uitgedaagd en geprovoceerd, zal hij zijn overmacht tonen door zijn lichaam in de strijd te gooien.

Temperament van de Newfoundlander

Het temperament van de Newfoundlander kan het best worden omschreven als zachtaardig, aanhankelijk en verantwoordelijk en de Newf is ruimhartig met liefde en genegenheid. Ze zijn erg sociaal en vriendelijk naar bekende bezoekers. Ze hebben een sterk gevoel van verantwoordelijkheid en zijn uitstekend met kinderen. Ze hechten zich zo sterk aan hun gezin dat ze moeilijk kunnen wennen aan een nieuwe omgeving. Over het algemeen kunnen ze goed opschieten met andere huisdieren en dit ras gedijt op menselijk gezelschap. Ze zijn zacht, moedig en volgzaam en de Newfoundlanders zijn zeer beschermend en zullen zich tussen hun familie en elk gevaar plaatsen.

Verzorging van de Newfoundlander

De dikke vacht van de Newfoundlander vereist veel onderhoud. Het is belangrijk om de hond minstens wekelijks volledig door te kammen om klitten te voorkomen en voldoende lucht in de vacht te laten. Begin onderaan de achterpoten en kam elke laag stukje voor stukje uit naar boven en naar voren. Let vooral op plekken waar het haar makkelijk klit, zoals in de oksels en achter het oor. Knip de haren die onder de voetzolen en boven de tenen uitsteken weg. Daarnaast is het aan te raden om de vacht dagelijks te borstelen. Het kan ook nuttig zijn om de vacht wekelijks door te blazen met een krachtige föhn of waterblazer om vuil en vocht eruit te blazen, lucht in de vacht te brengen en te voorkomen dat de vacht gaat stinken en broeien.

Als de hond in de rui is, kun je een harkje gebruiken om de grote hoeveelheden losse ondervacht te verwijderen. Gebruik de hark niet buiten de rui, want dan beschadig je de vacht en trek je haren los, wat het ruipatroon verstoort. Bij twijfel kun je altijd een trimsalon om hulp vragen.

Scheer de vacht nooit, zelfs niet als er klitten zijn of als je denkt dat je hond het snel warm heeft, want dat beschadigt de vachtstructuur. Dit maakt de vacht moeilijker te onderhouden en minder luchtig, waardoor de hond het juist eerder warm krijgt en dit bovendien risico geeft op huidklachten.

De Newfoundlander is een grote zware hond en heeft hierdoor een verhoogd risico op erfelijke aandoeningen zoals elleboogdysplasie, heupdysplasie, patellaluxatie en voorste kruisbandlaesies. Het is belangrijk om te beseffen dat de kosten voor voeding, medicijnen, operaties en verzorging bij grote honden veel hoger zijn dan bij kleinere rassen.

Welke DNA testen zijn beschikbaar voor de Newfoundlander?

Er zijn DNA-tests beschikbaar voor erfelijke aandoeningen bij de Newfoundlander, waaronder cystinurie (vorming van cystinestenen in de nieren) en epilepsie.

Vacht van de Newfoundlander

De Newfoundlander staat bekend om zijn waterafstotende dubbele vacht. De bovenvacht is lang en sluik zonder krul, maar kan een lichte golving hebben. Het ras heeft drie kleurvarianten:

De traditionele kleur is zwart, waarbij de kleur zoveel mogelijk egaal moet zijn met een lichte zweem van bruin. Witte aftekeningen op borst, tenen en/of staartpunt zijn toegestaan.

Wit-zwart is een kleurvariant met historische betekenis. Voor de aftekening heeft een zwart hoofd de voorkeur, bij voorkeur met een witte bles die doorloopt tot op de voorsnuit, een zwart zadel met gelijke aftekeningen, een zwart kruis en het bovenste deel van de staart. De overige delen van het lichaam moeten wit zijn en mogen een minimale "ticking" vertonen.

Bruin varieert van chocolade- tot bronskleur. Witte aftekeningen op borst, tenen en/of staartpunt zijn toegestaan. Wit-zwarte en bruine honden worden in dezelfde klasse voorgebracht als de zwarte.

Training van de Newfoundlander

Een Newfoundlander-puppy is vanaf het begin al een charmante huisgenoot. Met zijn schattige bewegingen en gedrag weet hij bijna ieders hart te veroveren. Het grootbrengen van een pup vergt echter speciale zorg. Bedenk alleen al dat een pup elke week meer dan een kilo aankomt en dus voeding van hoge kwaliteit nodig heeft. Een serieuze fokker zal je hierover graag adviseren. Aangezien de Newfoundlander een grote hond wordt, is het belangrijk dat hij goed getraind wordt en goed wordt opgevoed. Je wilt immers niet dat hij je over de weg meesleept als hij een interessante poes ziet. Het is een misvatting om te denken dat deze gentleman in dergelijke situaties in de eerste plaats aan zijn baasje zal denken. Ondanks zijn zachtaardige en aanhankelijke karakter blijft een Newfoundlander gewoon een hond.

Een pup kan spelenderwijs leren wat wel en niet mag. Beloon gewenst gedrag en blijf consequent in de opvoeding. Een puppycursus kan hierbij zeker helpen.

Newfoundlanders zijn gevoelig en reageren slecht op ruwe of hardhandige training. Ze hebben een zachte benadering nodig en reageren het best op een kalme en liefdevolle stem. Het is belangrijk om vroeg te beginnen met gehoorzaamheidstraining en socialisatie, omdat ze van nature beschermend zijn en een goede training nodig hebben om te leren wanneer en hoe ze moeten ingrijpen. Ze zijn ook geschikt als bewakingshond en werkhond vanwege hun intelligentie en trainbaarheid.

Fysieke kenmerken

Gewicht

♂ Reu: 64-69 kg
♀ Teef: 50-54 kg

Schofthoogte

♂ Reu: 70-71 cm
♀ Teef: 60-66 cm

Levensverwachting

9-11 jaar

Fokkers

Er zijn nog geen fokkers bekend van de Newfoundlander

Ben jij fokker van de Newfoundlander?

Maak een fokkersprofiel aan en word zichtbaar voor bezoekers die op zoek zijn naar een Newfoundlander.

Kennel aanmelden

Rasverenigingen(2)

Nederlandse verenigingen voor de Newfoundlander

Nederlandse Newfoundlander Club

nnfc.nl

The Newf Society

thenewfsociety.com

Bron: Raad van Beheer

Ziektes(8)

Aandoeningen die bij de Newfoundlander voorkomen

Hartinsufficiëntie - DCM

Net als bij de mens kunnen honden ook (chronische) hartinsufficiëntie krijgen. Het probleem is dan dat het hart niet meer voldoende werkt en er slecht of niet meer in slaagt om voldoende bloed door het lichaam te pompen. Als de pompfunctie het laat afweten dan krijgt het lichaam niet genoeg zuurstof en voedingsstoffen. Er zijn twee belangrijke oorzaken van hartinsufficiëntie: dilaterende cardiomyopathie en klepletsels. **De klepletsels** Het hart heeft 4 kleppen: 2 tussen de kamers en boezems, 1 tussen de holle ader en de rechter boezem en 1 tussen de linker kamer en de aorta. De kleppen zorgen ervoor dat het bloed maar in 1 kant op kan stromen. Bij veel honden met hartinsufficiëntie is er een probleem met één of meer kleppen. Hierdoor ontstaat er een lek waardoor het bloed gedeeltelijk tegen de richting in kan stromen. Gevolg is dat er minder bloed de 'goede' kant opgaat. Dit kan beschadiging veroorzaken aan de binnenkant van het hart of aan de bloedvaten. Klepletsels komen meer voor bij de wat oudere kleine [rassen](/rassen). Het kan al enige tijd aanwezig zijn voordat de hond er last van krijgt. **Dilaterende Cardiomyopathie** Hierbij wordt het hart groter en de spierwand dunner. Het samentrekken van het hart is minder en het hart kan minder goed ledigen. De oorzaak hiervan is niet echt bekend. Het komt vaker voor bij grote honden en bij jonge dieren of dieren van middelbare leeftijd. Het is een veel voorkomende ziekte bij de Doberman, maar ook bij Boxers, Duitse doggen en Ierse wolfshonden. Het lijkt een erfelijke ziekte te zijn. Dit omdat de rasgebondenheid en omdat het voorkomt in bepaalde kweeklijnen.

Elleboogdysplasie

Elleboogdysplasie (afgekort ED) staat voor een drietal aandoeningen aan het ellebooggewricht: LPA, OCD, en LPC. Deze aandoeningen zijn veel voorkomende stoornissen in de ontwikkeling van het bot. Het wordt vaak gezien bij bepaalde (grote) [hondenrassen](/rassen) en in families. Het is dus voor een deel genetisch bepaald. **OsteoChondrosis Dissecans of OCD** Dit komt vaak voor bij de grote honden. Vooral bij [Golden retrievers](/rassen/golden-retriever), [labadors](/rassen/labrador-retriever), [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en Berner Sennenhonden ziet men het veel. Het kraakbeen van het gewricht van de elleboog is erg kwetsbaar, en hierdoor breken er gemakkelijk stukjes af. **Losse Processus Anconeus** Bij Losse Processus Anconeus of LPA is een stukje bot van het gewricht van de elleboog niet goed vergroeid met het onderliggende bot. Het komt veel voor bij [Duitse herders](/rassen/duitse-herder) en honden met korte pootjes , zoals de [Teckel](/rassen/teckel-langhaar) en de [Basset](/rassen/basset-hound). **Losse Processus Coronoïdeus of LPC** Dit is een soort gelijke aandoening als LPA en komt frequent voor bij [retrievers](/rassen) en [Duitse herders](/rassen/duitse-herder)

Heupdysplasie

Bij heupdysplasie ( afgekort HD) is er een misvorming van 1 of beide gewrichten van de heup. De gevolgen hier van zijn dat de kop van het dijbeen niet meer goed in de bekkenkom past. HD komt vaak voor bij de hond, helemaal bij [rassen](/rassen) zoals de [Duitse Herder](/rassen/duitse-herder), de retrievers, de [Border collies](/rassen/border-collie), de [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en de Berner Sennenhond. HD is voor een deel een erfelijke aandoening. Als men een hond wil aanschaffen van een ras die er gevoelig voor is, is het verstandig om naar de hd-staus van de ouders te vragen. Wat ook meespeelt is het voedsel. HD komt vaker voor bij honden die tijdens de groei overvoed worden. Van belang is dus de honden in deze periode niet teveel te eten te geven. Bij rassen die gevoelig zijn voor HD is het zelfs beter de hond eerder ietwat te ondervoeden ter voorkoming van HD. Wat vaak gebeurt en wat niet goed is, vooral bij grote rassen, is het geven van extra calcium aan het dieet. Dit werkt averechts! Studies hebben aangetoond, dat honden die extra calcium krijgen méér Heupdysplasie en overige gewrichtsafwijkingen ontwikkelen dan honden die dit niet krijgen. Ook is het belangrijk dat men de gewrichten van de jonge hond in de groei niet te zwaar belast. Niet te veel spelen (lees springen) of traplopen.

Patellaluxatie

We spreken van een Patellaluxatie indien de knieschijf ontwricht is. De knieschijf zit normaal vast in een groeve, aan het einde van het dijbeen. Stevige bindweefsel-banden houden de knieschuif op hun plaats en zorgen ervoor dat ze niet naar binnen of buiten of zijwaarts kunnen bewegen. Als het een patellaluxatie betreft, dan zit de schijf in de knie los (de patella) los en kan bewogen worden. Er zijn twee vormen van patellaluxatie: 1. De eerste is iets waarmee ze geboren worden en komt hoofdzakelijk voor bij kleinere <a href="/rassen" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">honden</a> en is erfelijk. Hier zijn we vaak een mediale patellaluxatie (dus naar binnen toe). Dit komt door een knieschijfgroeve die ondiep is. 2. de tweede is de traumatische patellaluxatie. Dit komt door een blessure. Hoofdzakelijk bij grote honden en is vaak lateraal (naar buiten toe)

Maag-dilatatie-volvulus (maagtorsie)

Bij een maagdraaiing, ook wel maagtorsie of maag-dilatatie-volvulus, wordt de maag, die zich in de buikholte van de hond bevindt, rond zijn as gedraaid . Door de draaiing zijn de uitgang en de ingang afgesloten. Hierdoor kan het gas wat ingeslikt is niet meer weg. Het schijnt dat er wel lucht ingeslikt kan worden, aangezien er vast is gesteld dat het gas de zelfde samenstelling heeft als de lucht. De maag zal op gaan wellen met als gevolg **scheuring**. Vooral grote <a href="/rassen" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">rassen</a> met een borst die diep is, daarbij komt dit voor, bijvoorbeeld de Duitse dog: bijna vier op tien Duitse doggen krijgt een maagtorsie. Ook bij <a href="/rassen/weimaraner" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">Weimaraners</a>, <a href="/rassen/dobermann" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">Dobermanns</a>, reuzepoedel, Sint-Bernards en bij Setters komt dit vaak voor. Het moet direct behandeld worden aangezien het levensbedreigend is.

Cherry eye

Een cherry eye is een zwelling van de traanklier. Deze klier zit onder het derde ooglid en door de zwelling puilt deze naar buiten en wordt deze zichtbaar. Deze gezwollen traanklier heeft een kersenrode kleur en daarom wordt deze aandoening ook wel de Cherry eye genoemd. Het is een aandoening die veel gezien wordt bij jonge honden (variërend van leeftijd van 3 tot 6 maanden). Bij doggen komt deze aandoening vaker voor dan bij andere rassen. Vaak is het zo dat als aan het ene oog een cherry-eye is ontstaan deze later ook aan het andere oog ontstaat. Soms verdwijnt een cherry eye vanzelf weer, maar vaak is het zo dat deze weer terugkomt en permanent zichtbaar blijft. Als dit het geval is, dan is het niet alleen hinderlijk voor de hond, maar is de kans op infecties veel groter.

Toon alle 8 aandoeningen

Exposure keratopathie syndroom

Exposure keratopathie syndroom is een aandoening waarbij de cornea, ofwel het voorste deel van het oog, wordt beschadigd door blootstelling aan de lucht. Dit kan leiden tot pijn, ontsteking en eventueel zelfs blindheid. Het is een veelvoorkomend probleem bij honden, vooral bij dieren die lange perioden gebonden zijn of die geen toegang hebben tot schaduw of beschutting. Er zijn verschillende factoren die bijdragen aan het ontwikkelen van exposure keratopathie bij honden. De belangrijkste is onvoldoende bescherming tegen de zon en de wind. Dit kan leiden tot uitdroging van het oog en een verminderde productie van tranen, wat op zijn beurt weer kan leiden tot beschadiging van het oogweefsel.

Aortastenose

Een vernauwing in de uitstroomopening van de linker hartkamer bij de aorta, ook wel aortastenose genoemd, is een aangeboren afwijking. Hierdoor ondervindt de bloedstroom weerstand tijdens het uitstromen en moet het hart harder werken om zuurstofrijk bloed door het lichaam te pompen. In de meeste gevallen leidt aortastenose niet tot hartfalen, tenzij er ook sprake is van een lekkage van de kleppen tussen de boezem en kamer. Door de vernauwing van de aorta ontstaat turbulentie in de bloedstroom, wat te horen is als een hartruis bij het luisteren met een stethoscoop. Daarnaast ontstaat er een hoge snelheid van de bloedstroom die gemeten kan worden met behulp van Doppler-echocardiografie van het hart. Er zijn drie verschillende vormen van aortastenose: 1. Subvalvulaire aortastenose (SAS): SAS is de meest voorkomende vorm bij honden en wordt veroorzaakt door een vernauwing onder de aortakleppen. SAS is een progressieve ziekte die meestal binnen de eerste 12-15 maanden zijn maximale ernst bereikt. Het komt vaker voor bij Boxers, Newfoundlanders en Golden Retrievers, maar kan ook voorkomen bij andere rassen. 2. Valvulaire aortastenose (VAS): VAS wordt veroorzaakt door een afwijking van de aortakleppen zelf. Valvulaire aortastenose, een vernauwing in de aortaklep, komt vaker voor bij grotere Terriër rassen, met name bij de Bull Terrier en de Staffordshire Terrier 3. Supravalvulaire aortastenose (SupAS): SupAS is zeer zeldzaam en vindt plaats boven de aortakleppen. Subvalvulaire aortastenose is een veelvoorkomende aandoening bij Boxers, vooral bij mannelijke dieren. Het is sterk erfelijk en daarom worden fokdieren onderworpen aan echografisch onderzoek om te screenen op deze aandoening. Als aortastenose wordt gevonden bij een fokdier, dan wordt deze uitgesloten van verdere fokdoeleinden.