Cavalier King Charles Spaniel

Retina dysplasie (RD)

Retina dysplasie is een aandoening waarbij er afwijkingen zijn in de ontwikkeling van het netvlies van de hond. Het netvlies is het lichtgevoelige weefsel aan de binnenkant van het oog en is verantwoordelijk voor het omzetten van licht in elektrische signalen die naar de hersenen worden verzonden. Bij honden met retinadysplasie kan het netvlies onvolledig of onjuist zijn ontwikkeld, wat kan leiden tot afwijkingen in het gezichtsvermogen. Er zijn verschillende vormen van retinadysplasie bij honden, waaronder total retinal dysplasia (TRD) en focal retinal dysplasia (FRD). TRD is een ernstige vorm waarbij het netvlies volledig onvolledig is ontwikkeld en de hond is blind. FRD is een mildere vorm waarbij er afwijkingen zijn op beperkte gebieden van het netvlies en de hond kan soms enig gezichtsvermogen behouden. Retinadysplasie kan aangeboren zijn of verworven worden als gevolg van beschadiging van het netvlies na de geboorte. Sommige rassen, zoals Duitse Herders, Rottweilers en Shetland Sheepdogs, lijken een verhoogd risico te hebben op retinadysplasie.

Spondylose (vergroeiing tussenwervels)

Spondylose is een aandoening van de wervelkolom bij honden die wordt gekenmerkt door het ontstaan van verdikkingen of uitsteeksels op de wervels. Deze verdikkingen, ook wel osteofyten genoemd, kunnen leiden tot verstoring van de normale bewegingen van de wervelkolom en pijn bij de hond. Spondylose komt het meest voor bij oudere honden, maar jonge honden kunnen ook aan de aandoening lijden. Er zijn verschillende oorzaken voor het ontstaan van spondylose bij honden. Een van de belangrijkste oorzaken is de afname van de hoeveelheid collageen in de wervels naarmate de hond ouder wordt. Dit kan leiden tot een afname van de stevigheid van de wervels en daardoor een verhoogde kans op het ontstaan van osteofyten. Ook kan de aandoening voorkomen als gevolg van een tekort aan calcium en fosfor in de voeding van de hond, of als gevolg van een aangeboren afwijking van de wervelkolom.

Exposure keratopathie syndroom

Exposure keratopathie syndroom is een aandoening waarbij de cornea, ofwel het voorste deel van het oog, wordt beschadigd door blootstelling aan de lucht. Dit kan leiden tot pijn, ontsteking en eventueel zelfs blindheid. Het is een veelvoorkomend probleem bij honden, vooral bij dieren die lange perioden gebonden zijn of die geen toegang hebben tot schaduw of beschutting. Er zijn verschillende factoren die bijdragen aan het ontwikkelen van exposure keratopathie bij honden. De belangrijkste is onvoldoende bescherming tegen de zon en de wind. Dit kan leiden tot uitdroging van het oog en een verminderde productie van tranen, wat op zijn beurt weer kan leiden tot beschadiging van het oogweefsel.

Brachycefaal Obstructief Syndroom (BOS)

Brachycephalic Obstructive Airway Syndrome (BOAS), of in het Nederlands brachycefaal obstructief syndroom (BOS) is een verzameling van aandoeningen in de luchtwegen die voorkomen bij hondenrassen met een relatief korte bovenkaak, zoals de Engelse bulldog. Deze rassen hebben vanwege hun anatomie vaak problemen met ademhalen, wat kan variëren van licht snurken tot ernstige obstructie van de luchtwegen. De afwijkingen in de anatomie die tot de moeilijke ademhaling leiden, zijn onder andere vernauwde neusgaten, een te lang of dik zacht gehemelte, vergrote amandelen, een afwijkende bouw van de larynx en een te smalle luchtpijp (trachea hypoplasie). Het BOS kan allemaal tegelijk voorkomen bij hetzelfde dier, maar hoeft niet altijd in die mate dat het leidt tot klinische klachten. **Wat is de oorzaak van het Brachycefaal Obstructief Syndroom?** Het Brachycefaal Obstructief Syndroom (BOS) is het gevolg van fokken op hondenrassen met een relatief korte bovenkaak, zoals de Engelse bulldog. Deze anatomische kenmerken zijn het resultaat van menselijke interventie en leiden tot problemen met de ademhaling. Het BOS is daarom een erfelijk bepaald probleem dat voortkomt uit menselijke fokpraktijken. **Welke rassen zijn gevoelig voor Brachycefaal Obstructief Syndroom?** De kortsnuitige rassen waar we het hier over hebben zijn de bekende rassen zoals onder andere: 1. [Boston Terriër](/rassen/boston-terrier) 2. [Bordeaux Dog](/rassen/bordeaux-dog) 3. [Boxer](/rassen/boxer) 4. [Cavalier King Charles Spaniel](/rassen/cavalier-king-charles-spaniel) 5. [Engelse Bulldog](/rassen/engelse-bulldog) 6. [Franse Bulldog](/rassen/franse-bulldog) 7. [Pekingees](/rassen/pekingees) 8. [Shih Tzu](/rassen/shih-tzu) **Welke gevaren zijn er voor honden met BOS?** - **Oververhitting** Honden met Brachycefaal Obstructief Syndroom (BOS) hebben een verhoogd risico op oververhitting en zuurstoftekort, vooral wanneer ze worden blootgesteld aan hitte, opwinding en inspanning. Het hijgen van de hond is een normaal mechanisme om af te koelen, maar bij honden met BOS kan veel hijgen leiden tot extra zwelling van de voorste luchtwegen, wat de moeilijke ademhaling kan verergeren. Wanneer dit optreedt, zijn deze honden absoluut spoedgevallen en moeten ze onmiddellijk medische hulp krijgen. - **Anesthesierisico** Alle honden met BOS hebben een verhoogd risico op complicaties tijdens narcose, dus het is belangrijk om extra maatregelen te nemen en de luchtweg van de hond te intuberen voordat ze onder narcose worden gebracht.

Paroxysmale dyskinesie (PD)

Paroxysmale dyskinesie is een aandoening die kan optreden bij honden en die gekenmerkt wordt door onwillekeurige, soms hevige, spiertrekkingen of bewegingen van het lichaam. Deze aandoening kan optreden op verschillende momenten, zoals tijdens rust, na het eten of na het drinken, en kan enkele minuten tot enkele uren duren. De precieze oorzaak van paroxysmale dyskinesie is nog niet bekend, maar het lijkt te zijn gerelateerd aan problemen met de neurotransmitters in de hersenen die zorgen voor de juiste communicatie tussen de zenuwen en de spieren. Sommige honden lijken een genetische aanleg te hebben voor deze aandoening, en het kan ook worden veroorzaakt door een bepaalde medicatie of andere onderliggende aandoeningen. Er zijn verschillende soorten paroxysmale dyskinesie die kunnen optreden bij honden, waaronder: 1. **Paroxysmale dystonie:** Dit is een vorm van paroxysmale dyskinesie waarbij de spieren van de hond stijf worden en het dier moeite heeft om zich te bewegen. De hond kan ook problemen hebben met ademhalen of met het slikken van voedsel en water. 2. **Paroxysmale choreo-athetose:** Dit is een vorm van paroxysmale dyskinesie waarbij de hond onwillekeurige bewegingen maakt met zijn ledematen en soms ook met zijn hoofd. Deze bewegingen kunnen staccato-achtig of ritmisch zijn. 3. **Paroxysmale kinesigenieke dyskinesie:** Dit is een vorm van paroxysmale dyskinesie waarbij de hond onwillekeurige bewegingen maakt na fysieke inspanning of na het veranderen van houding.

Progressieve retina atrofie (PRA)

PRA is een afwijking aan het netvlies die bij veel verschillende hondenrassen voorkomt en uiteindelijk kan leiden tot volledige blindheid. Het begint meestal met slechter zien in het donker, oftewel nachtblindheid, en ontwikkelt zich over enkele jaren tot volledige blindheid. Helaas is er momenteel nog geen behandeling beschikbaar voor PRA. Bij veel hondenrassen openbaart PRA zich pas na het derde of vierde levensjaar. Daarvoor zijn er vaak geen zichtbare tekenen bij de hond en is het ook niet te detecteren bij een oogonderzoek. Gelukkig is er voor sommige rassen een DNA-test beschikbaar waarmee bij pups kan worden vastgesteld of zij genetisch vrij zijn, drager zijn of lijder zijn van PRA. De verwachting is dat de ontwikkelingen op het gebied van DNA-technieken de komende jaren zullen blijven toenemen, waardoor het mogelijk zal zijn om PRA bij vele verschillende rassen op te sporen. Dit is een belangrijke ontwikkeling om deze aandoening beter te begrijpen en te kunnen voorkomen. Hieronder vind je een opsomming van de verschillende vormen van gegeneraliseerde PRA, waarbij het verschil zit in de leeftijd waarop de klachten voor het eerst optreden: * Vroeg beginnende degeneratievormen: staafjes en kegeltjes zijn verkeerd aangelegd, nachtblindheid treedt op binnen de eerste 6 levensmaanden en volledige blindheid treedt op tussen 1-2 jaar. Komt voor bij Ierse- en Gordon Setter, Collie, Teckel ruwhaar en de Abessijn en Pers. * Laat beginnende degeneratievormen: staafjes zijn normaal aangelegd en de degeneratie begint laat, nachtblindheid treedt op tussen 3-5 jaar en volledige blindheid treedt op tussen 6-9 jaar. Komt voor bij Poedel, Drentse Patrijs, Engelse Cockerspaniel en andere rassen. * Tussenvormen: nachtblindheid treedt op tussen 1-2 jaar en volledige blindheid treedt op tussen 3-5 jaar. Komt voor bij Dwergschnauzer, Tibetaanse Terriër, Labrador Retriever, Abessijnse kat en andere rassen. * Vroege en late vorm: beide vormen komen voor bij Teckel en Ierse Setter. > Voor zover bij ons bekend zijn voor de volgende rassen DNA testen beschikbaar voor PRA: > > Engelse cocker spaniël, Golden Retriever, Schapendoes, Shetland sheepdog.

Chiari malformatie en Syringomyelie

Chiari-malformatie is een aandoening die ontstaat doordat de schedel simpelweg te klein is voor de hersenen. Hierdoor worden de kleine hersenen naar achteren geduwd, richting het achterhoofdsgat.  Op deze plek treedt een blokkade op, omdat hier tevens het ruggenmerg begint. Door deze blokkade stroomt het hersenvocht niet zoals het hoort en raken de drukverhoudingen in het ruggenmerg verstoord. Hierdoor kan syringomyelie ontstaan, wat inhoudt dat er holtes vormen in het ruggenmerg of de hersenen. ### Chiari malformatie (cm) & Syringomyelie (SM) CM en SM zijn twee verschillende aandoeningen die vaak samen voorkomen, maar dit is niet altijd het geval. Chiari-malformatie (CM) ontstaat wanneer de kleine hersenen uitpuilen door het achterhoofdsgat, meestal doordat de schedel relatief te klein is voor de hersenen. Syringomyelie (SM) is de ophoping van hersenvocht in het ruggenmerg, terwijl het normaal gesproken door zou moeten stromen. Hierdoor ontstaat er een met vocht gevulde ruimte in het ruggenmerg, waar eigenlijk een kanaal hoort te zijn. Dit kan vergeleken worden met een rivier die buiten zijn oevers treedt. ### Twee varianten Chiari-malformatie Chiari-malformatie werd voor het eerst beschreven in 1890 door de Duitse hoogleraar pathologie Hans Chiari, vandaar de naam Chiari-malformatie. Tegenwoordig wordt Chiari-malformatie onderverdeeld in twee varianten. Bij de eerste variant is er te veel volume of druk in de schedel, waardoor de kleine hersenen door het achterhoofdsgat worden geduwd. Een voorbeeld hiervan is een waterhoofd, waarbij de druk zo groot is dat de kleine hersenen door het, verder normale achterhoofdsgat, worden gedrukt. Bij de tweede variant is er sprake van een abnormaal achterhoofd of achterhoofdsgat, waardoor de kleine hersenen kunnen uitpuilen.