De Mastiff: de galante reus onder de hondenrassen

Het ras van de Mastiff is al bijna duizend jaar bekend en komt oorspronkelijk uit Engeland. De herkomst van de naam is echter onbekend en hoewel de term Bandog soms ook voor de Mastiff werd gebruikt, betekent het simpelweg "kettinghond". Toch wordt gesuggereerd dat het woord Bandog in de boswetten van koning Knoet als een apart ras wordt genoemd, wat kan duiden op een bredere betekenis dan alleen een hond aan een ketting.

In de 19e eeuw is men begonnen met de fok van de Mastiff. Zo waren er onder andere een Spaanse Buldog, een grote zwarte dogachtige van onbekende oorsprong en een effen gele "Alpenmastiff". De oudste bekende fokker van Mastiffs, dhr. Thomson, kwam uit een familie waar men al eerder Mastiffs fokte en had dus ervaring met de oorspronkelijke Mastiffs. Zijn observaties over wat een echte Mastiff kenmerkt, zijn relevant. Zo beschreef hij onder andere de behoefte aan een klein, eventueel halfstaand oor, niet te zwaar, maar vooral gaaf botwerk en een grote beweeglijkheid en energie. Ook beschreef hij het beheerste karakter en de besluitvaardigheid van de dieren.

De Mastiff heeft in de loop der tijd vele taken vervuld, waaronder de jacht op groot wild, het drijven van vee, het bewaken van huis en haard en het beschermen van ridders die van hun paard waren gevallen. Helaas werden ze ook ingezet voor minder nobele doeleinden, zoals het sarren van stieren, beren en leeuwen. Tegenwoordig is de belangrijkste functie van de Mastiff het beschermen van het huis en de gezinsleden.

Karakter van de Mastiff

De Mastiff staat bekend om zijn vriendelijke, rustige en evenwichtige karakter. Ze hebben een nobele terughoudendheid wat betreft agressie en zijn in staat om hun immense kracht en omvang te beheersen. Hoewel ze indrukwekkend en imposant zijn, zijn ze zelden luidruchtig en hebben ze geen neiging tot onnodig blaffen. Ze zijn erg loyaal en toegewijd aan hun gezin en tonen vaak genegenheid door middel van rustig aanraken en knuffelen.

De Mastiff staat ook bekend om zijn gereserveerde karakter. Het opvallende is dat deze honden zelf de benadering beginnen en niet houden van mensen die gelijk druk doen en veel praten. Een Mastiff laat zich niet snel afleiden en zal altijd opletten of zijn baasje bedreigd wordt. Opvallend is dat ze vaak erg nonchalant zijn wat betreft hun eigen veiligheid.

Uitgesproken goede waakhonden zijn Mastiffs niet, omdat ze pas actie ondernemen als er echt gevaar dreigt en ze niet snel blaffen. Hierdoor zijn ze in sommige opzichten minder geschikt als waakhond dan nerveuzere rassen die wel snel alarm slaan.

Over het algemeen zijn Mastiffs intelligente honden die gemakkelijk te trainen zijn als hun baasjes consequent en geduldig zijn. Hun grootte en kracht moeten echter in aanmerking worden genomen bij de training, en een ervaren trainer kan nuttig zijn bij het trainen van een Mastiff.

Temperament van de Mastiff

De Mastiff is een waakzaam, betrouwbaar en intelligent ras en ze zijn zeer loyaal en toegewijd aan hun familie. Ze hebben menselijk gezelschap en genegenheid nodig en kunnen er niet goed tegen als ze voor lange tijd alleen worden gelaten. Het ras gedijt het beste in een huis met oudere en attente kinderen. Over het algemeen kunnen ze niet goed overweg met andere huisdieren waarmee ze niet zijn opgegroeid. De Mastiff is van nature beschermend en erg bezitterig over hun familie en huis. Dit ras wordt niet aanbevolen voor beginnende, onervaren of passieve eigenaren.

Verzorging van de Mastiff

De Mastiff vereist minimale verzorging. Af en toe borstelen met een stevige borstel is genoeg en wassen moet alleen gedaan worden wanneer dat nodig is.

De Mastiff behoort tot de extreem zware honden, met een gewicht tot wel 80 kg. Hierdoor hebben ze vaak te maken met heupdysplasie en elleboogdysplasie, pijnlijke gewrichtsaandoeningen die al op jonge leeftijd kunnen optreden. Door de losse huid op de kop en het lichaam hebben Mastiffs regelmatig last van omkrullende oogleden (ectropion, entropion) en huidplooiontsteking (huidplooidermatitis). Bovendien zijn ze gevoeliger voor maagdraaiing (maag-dilatatie-volvulus) vanwege hun grootte en bouw. Het is belangrijk om te beseffen dat de kosten voor voeding, medicijnen, operaties en verzorging bij grote honden hoger zijn dan bij kleinere rassen. Ook leven grote honden gemiddeld genomen minder lang. Een Mastiff heeft een gemiddelde levensverwachting van slechts 7 jaar.

Welke DNA testen zijn er beschikbaar voor de Mastiff?

Er zijn DNA-testen beschikbaar voor de volgende aandoeningen bij Mastiffs:

  • Cystinurie (vorming van cystine-stenen in de nieren)
  • Progressieve retina atrofie (PRA) (voortschrijdende verslechtering van het netvlies)

Vacht van de Mastiff

De Mastiff heeft een korte en dikke vacht die bestaat uit dicht bij elkaar geplaatste haren. De vacht kan in verschillende kleuren voorkomen, waaronder effen kleuren zoals geel, bruin, rood, zilver en gestroomd. Gestroomde honden hebben een gemengde kleur van donkere en lichtere strepen op een lichtere achtergrond. Ook zijn er Mastiffs met een witte borst en tenen, wat een witte aftekening wordt genoemd. Over het algemeen heeft de Mastiff weinig verzorging nodig vanwege de korte vacht, maar regelmatig borstelen kan helpen om de vacht glanzend en gezond te houden.

Training van de Mastiff

Training en opvoeding van de Mastiff vereisen speciale aandacht vanwege de grootte en kracht van het ras. Het is belangrijk om de Mastiff te socialiseren vanaf jonge leeftijd om agressief gedrag te voorkomen. Een positieve en consequente training is essentieel voor dit ras, omdat ze een gevoelige ziel hebben en geen harde hand nodig hebben om te leren.

Vanwege hun grootte en potentieel gevaarlijke kracht is het belangrijk om de Mastiff op jonge leeftijd te leren wat acceptabel gedrag is. Het is belangrijk om hun bijtreflex te controleren en om te leren om zachtjes te spelen. Het is ook belangrijk om ze te leren om aan de lijn te lopen, omdat ze anders kunnen trekken en hun baasjes omver kunnen trekken.

Het is belangrijk om te onthouden dat de Mastiff een toegewijde hond is die zich sterk hecht aan zijn gezin. Het is belangrijk om genoeg tijd te besteden aan de Mastiff en hem te betrekken bij het gezinsleven. Dit ras zal niet gedijen als hij voor langere tijd alleen gelaten wordt.

Fysieke kenmerken

Gewicht

♂ Reu
80-95 kg
♀ Teef
80-95 kg

Schofthoogte

♂ Reu
70-75 cm
♀ Teef
70-75 cm

Levensverwachting

9-11 jaar

Geplaatst 1 maart 2011 · Laatst bijgewerkt 15 september 2023

Fokkers

Er zijn nog geen fokkers bekend van de Mastiff

Ben jij fokker van de Mastiff?

Maak een fokkersprofiel aan en word zichtbaar voor bezoekers die op zoek zijn naar een Mastiff.

Kennel aanmelden

Rasverenigingen(2)

Nederlandse verenigingen voor de Mastiff

Ziektes(14)

Aandoeningen die bij de Mastiff voorkomen

Hypothyroïdie

Hypothyroïdie. Het komt vaak voor op een middelbare leeftijd en het probleem is dat er niet genoeg schildklierhormoon aangemaakt  wordt door de schildklier. Vaak gaat het om primaire-hypothyroïdie en de oorzaak  hiervan is niet herkend. Het ene [ras](/rassen) is er gevoeliger voor dan anderen: Hij wordt vaker waargenomen bij [Boxers](/rassen/boxer), [Dobermans](/rassen/dobermann), [Golden retrievers](/rassen/golden-retriever), [Engelse bulldoggen](/rassen/engelse-bulldog), Cockers, [Ierse setters](/rassen/ierse-setter), [Teckels](/rassen/teckel-langhaar), Dwergschnauzers, Duitse doggen, [Poedels](/rassen/poedel) en [Airedale terriërs](/rassen/airedale-terrier). Het hormoon van de schildklier regelt de activiteit van 't metabolisme. Als een hond niet genoeg van dit hormoon krijgt zal het metabolisme lager zijn.

Cataract

Cataract We noemen dit ook wel grauwe staar . Er ontstaat een niet-pijnlijke grijsverkleuring of vertroebeling van de ooglens. Cataract ontstaat op zowel jonge als op oude leeftijd. Het kan zelfs aangeboren zijn. Af en toe kan cataract ontstaan ten gevolge van een andere oogziekte of na een beschadiging van het oog . Grauwe staar kan ook het gevolg zijn van <a href="/gezondheid/ziektes/diabetes" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">diabetes</a>.

Ectropion

Als de onderste oogleden bij een hond te groot zijn, dan spreken we van ectropion. Door de ectropion worden de  bindvliezen of conjunctiva van het oog zichtbaar. Van de oogleden is de binnenkant zichtbaar. Ectropion is dus het tegenover gestelde van [entropion](/gezondheid/ziektes/entropion). Het is vaak een  aangeboren probleem en vooral [honden](/rassen) met overtollige huidplooien, bijvoorbeeld de Sint-Hubertus hond (in dit ras wordt ectropion zelfs als gewenst beschouwd door sommige fokkers!) en de Sint-Bernard, zijn aangetast. Ook retrievers en spaniëls hebben er meer last van.  Bij jonge honden  wordt het probleem vaak al vastgesteld.

Entropion

Entropion is een aangeboren aandoening en entropion is een probleem van het ooglid, het ooglid krult namelijk naar binnen. Het kan zowel aan het bovenste ooglid optreden als onderste en zit vaak bij beide ogen. De [rashonden](/rassen) Shapei en de Chow-Chow zijn hier gevoelig voor. Rassen met hangende oogleden (De [Newfoundlander](/rassen/newfoundlander) en de Sint-Bernard) en kortsnuitige rassen, zoals Pekinezen en [Engelse Bulldoggen](/rassen/engelse-bulldog), hebben vaker last van entropion dan andere. Bij de pup wordt het vaak al vastgesteld.

Elleboogdysplasie

Elleboogdysplasie (afgekort ED) staat voor een drietal aandoeningen aan het ellebooggewricht: LPA, OCD, en LPC. Deze aandoeningen zijn veel voorkomende stoornissen in de ontwikkeling van het bot. Het wordt vaak gezien bij bepaalde (grote) [hondenrassen](/rassen) en in families. Het is dus voor een deel genetisch bepaald. **OsteoChondrosis Dissecans of OCD** Dit komt vaak voor bij de grote honden. Vooral bij [Golden retrievers](/rassen/golden-retriever), [labadors](/rassen/labrador-retriever), [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en Berner Sennenhonden ziet men het veel. Het kraakbeen van het gewricht van de elleboog is erg kwetsbaar, en hierdoor breken er gemakkelijk stukjes af. **Losse Processus Anconeus** Bij Losse Processus Anconeus of LPA is een stukje bot van het gewricht van de elleboog niet goed vergroeid met het onderliggende bot. Het komt veel voor bij [Duitse herders](/rassen/duitse-herder) en honden met korte pootjes , zoals de [Teckel](/rassen/teckel-langhaar) en de [Basset](/rassen/basset-hound). **Losse Processus Coronoïdeus  of LPC** Dit is een soort gelijke aandoening als LPA en komt frequent voor bij [retrievers](/rassen) en [Duitse herders](/rassen/duitse-herder)

Heupdysplasie

Bij heupdysplasie ( afgekort HD) is er een misvorming van 1 of beide gewrichten van de heup. De gevolgen hier van zijn dat de kop van het dijbeen niet meer goed in de bekkenkom past. HD komt vaak voor bij de hond, helemaal bij [rassen](/rassen) zoals de [Duitse Herder](/rassen/duitse-herder), de retrievers, de [Border collies](/rassen/border-collie), de [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en de Berner Sennenhond. HD is voor een deel een erfelijke aandoening. Als men een hond wil aanschaffen van een ras die er gevoelig voor is, is het verstandig om naar de hd-staus van de ouders te vragen. Wat ook meespeelt  is het voedsel. HD komt vaker voor bij honden die tijdens de groei overvoed worden. Van belang is dus de honden in deze periode niet teveel te eten te geven. Bij rassen die gevoelig zijn voor HD is het zelfs beter de hond eerder ietwat te ondervoeden ter voorkoming van HD. Wat vaak gebeurt en wat niet goed is, vooral bij grote rassen, is het geven  van extra calcium aan het dieet. Dit werkt averechts! Studies hebben aangetoond, dat honden die extra calcium krijgen méér Heupdysplasie en overige gewrichtsafwijkingen ontwikkelen dan honden die dit niet krijgen. Ook is het belangrijk dat men de gewrichten van de jonge hond in de groei niet te zwaar belast. Niet te veel spelen (lees springen) of traplopen.

Toon alle 14 aandoeningen

Epilepsie

We spreken van epilepsie als er sprake is van een terugkomend optreden van toevallen. Het komt zowel bij de hond als ook bij de mens voor en in kleine mate bij de kat. De oorzaak van Epilepsie is een kortdurende storing in de hersenen. Door deze storing krijgt het dier een toeval die uit spierkramp kan bestaan, abnormaal gedrag en tijdelijke incontinentie.

Dystocia (moeilijke geboorte)

Als de hond een moeilijke, langzame en pijnlijke bevalling heeft spreken we van een dystocia. De oorzaak van dystocia kan komen doordat de pups te groot zijn of een te grote schedel hebben, maar het kan ook aan een afwijking bij de teef liggen door bijvoorbeeld een te nauw geboortekanaal. Er zijn helaas hondenrassen waarbij deze afwijkingen in de bouw voorgeschreven wordt door de rasstandaard. Het gevolg hiervan is de de geboorte van de pups niet zonder een ingreep van een dierenarts plaats kan vinden.

Immuun gemedieerde artritis

Immuun gemedieerde artritis is een ontstekingsaandoening van de gewrichten bij honden die wordt veroorzaakt door een abnormale reactie van het immuunsysteem. Het immuunsysteem van de hond reageert op gezonde weefsels in het gewricht alsof het vreemde stoffen zijn, wat leidt tot ontsteking en schade aan het gewricht. De oorzaak van immuun gemedieerde artritis bij honden is nog niet volledig begrepen, maar het lijkt een combinatie te zijn van genetische factoren en omgevingsfactoren, zoals infecties en vaccinaties.

Retina dysplasie (RD)

Retina dysplasie is een aandoening waarbij er afwijkingen zijn in de ontwikkeling van het netvlies van de hond. Het netvlies is het lichtgevoelige weefsel aan de binnenkant van het oog en is verantwoordelijk voor het omzetten van licht in elektrische signalen die naar de hersenen worden verzonden. Bij honden met retinadysplasie kan het netvlies onvolledig of onjuist zijn ontwikkeld, wat kan leiden tot afwijkingen in het gezichtsvermogen. Er zijn verschillende vormen van retinadysplasie bij honden, waaronder total retinal dysplasia (TRD) en focal retinal dysplasia (FRD). TRD is een ernstige vorm waarbij het netvlies volledig onvolledig is ontwikkeld en de hond is blind. FRD is een mildere vorm waarbij er afwijkingen zijn op beperkte gebieden van het netvlies en de hond kan soms enig gezichtsvermogen behouden. Retinadysplasie kan aangeboren zijn of verworven worden als gevolg van beschadiging van het netvlies na de geboorte. Sommige rassen, zoals Duitse Herders, Rottweilers en Shetland Sheepdogs, lijken een verhoogd risico te hebben op retinadysplasie.

Spondylose (vergroeiing tussenwervels)

Spondylose is een aandoening van de wervelkolom bij honden die wordt gekenmerkt door het ontstaan van verdikkingen of uitsteeksels op de wervels. Deze verdikkingen, ook wel osteofyten genoemd, kunnen leiden tot verstoring van de normale bewegingen van de wervelkolom en pijn bij de hond. Spondylose komt het meest voor bij oudere honden, maar jonge honden kunnen ook aan de aandoening lijden. Er zijn verschillende oorzaken voor het ontstaan van spondylose bij honden. Een van de belangrijkste oorzaken is de afname van de hoeveelheid collageen in de wervels naarmate de hond ouder wordt. Dit kan leiden tot een afname van de stevigheid van de wervels en daardoor een verhoogde kans op het ontstaan van osteofyten. Ook kan de aandoening voorkomen als gevolg van een tekort aan calcium en fosfor in de voeding van de hond, of als gevolg van een aangeboren afwijking van de wervelkolom.

Cystinurie

Cystinurie is een aandoening die wordt gekenmerkt door een verhoogde concentratie van cystine in de urine van honden. Cystine is een aminozuur dat normaal gesproken in kleine hoeveelheden in de urine aanwezig is. Een verhoogde concentratie van cystine kan leiden tot de vorming van cystinekristallen in de nieren, blaas en urineleiders, wat kan leiden tot blokkades en urineretentie. De oorzaak van cystinurie bij honden is meestal een aangeboren afwijking van het aminozuurtransportsysteem in de nieren. Sommige rassen, zoals de Basset Hound, Duitse Dog, Newfoundlander en Cocker Spaniel, lijken een verhoogd risico te hebben op het ontwikkelen van deze aandoening. Andere factoren die het risico op cystinurie kunnen verhogen, zijn onder meer een tekort aan vochtinname en een hoog eiwitdieet.

Exposure keratopathie syndroom

Exposure keratopathie syndroom is een aandoening waarbij de cornea, ofwel het voorste deel van het oog, wordt beschadigd door blootstelling aan de lucht. Dit kan leiden tot pijn, ontsteking en eventueel zelfs blindheid. Het is een veelvoorkomend probleem bij honden, vooral bij dieren die lange perioden gebonden zijn of die geen toegang hebben tot schaduw of beschutting. Er zijn verschillende factoren die bijdragen aan het ontwikkelen van exposure keratopathie bij honden. De belangrijkste is onvoldoende bescherming tegen de zon en de wind. Dit kan leiden tot uitdroging van het oog en een verminderde productie van tranen, wat op zijn beurt weer kan leiden tot beschadiging van het oogweefsel.

Progressieve retina atrofie (PRA)

PRA is een afwijking aan het netvlies die bij veel verschillende hondenrassen voorkomt en uiteindelijk kan leiden tot volledige blindheid. Het begint meestal met slechter zien in het donker, oftewel nachtblindheid, en ontwikkelt zich over enkele jaren tot volledige blindheid. Helaas is er momenteel nog geen behandeling beschikbaar voor PRA. Bij veel hondenrassen openbaart PRA zich pas na het derde of vierde levensjaar. Daarvoor zijn er vaak geen zichtbare tekenen bij de hond en is het ook niet te detecteren bij een oogonderzoek. Gelukkig is er voor sommige rassen een DNA-test beschikbaar waarmee bij pups kan worden vastgesteld of zij genetisch vrij zijn, drager zijn of lijder zijn van PRA. De verwachting is dat de ontwikkelingen op het gebied van DNA-technieken de komende jaren zullen blijven toenemen, waardoor het mogelijk zal zijn om PRA bij vele verschillende rassen op te sporen. Dit is een belangrijke ontwikkeling om deze aandoening beter te begrijpen en te kunnen voorkomen. Hieronder vind je een opsomming van de verschillende vormen van gegeneraliseerde PRA, waarbij het verschil zit in de leeftijd waarop de klachten voor het eerst optreden: * Vroeg beginnende degeneratievormen: staafjes en kegeltjes zijn verkeerd aangelegd, nachtblindheid treedt op binnen de eerste 6 levensmaanden en volledige blindheid treedt op tussen 1-2 jaar. Komt voor bij Ierse- en Gordon Setter, Collie, Teckel ruwhaar en de Abessijn en Pers. * Laat beginnende degeneratievormen: staafjes zijn normaal aangelegd en de degeneratie begint laat, nachtblindheid treedt op tussen 3-5 jaar en volledige blindheid treedt op tussen 6-9 jaar. Komt voor bij Poedel, Drentse Patrijs, Engelse Cockerspaniel en andere rassen. * Tussenvormen: nachtblindheid treedt op tussen 1-2 jaar en volledige blindheid treedt op tussen 3-5 jaar. Komt voor bij Dwergschnauzer, Tibetaanse Terriër, Labrador Retriever, Abessijnse kat en andere rassen. * Vroege en late vorm: beide vormen komen voor bij Teckel en Ierse Setter. > Voor zover bij ons bekend zijn voor de volgende rassen DNA testen beschikbaar voor PRA: > > Engelse cocker spaniël, Golden Retriever, Schapendoes, Shetland sheepdog.

Te koop

Momenteel geen pups of herplaatsers beschikbaar voor dit ras.

Bekijk alle advertenties

Foto's & video's(4)

Foto's en video's van de Mastiff, gedeeld door bezoekers

Ook zichtbaar worden op StartpuntHonden?

Bereik hondenliefhebbers die actief op zoek zijn naar een fokker, dierenarts, hondenschool of een nieuwe pup.

Kennel / fokker

Vertel over je kennel, plaats nieuwsberichten en advertenties.

Dierenartspraktijk

Vertel over je expertise en maak jouw praktijk vindbaar voor hondenbezitters.

Hondenschool

Laat zien welke cursussen je aanbiedt en maak jouw hondenschool vindbaar.

Advertentie

Bereik mensen die een pup of herplaatser zoeken.