Bloedarmoede (immuun gemedieerde hemolytische anemie)

Auto-immune haemolytische anemie is een aandoening waarbij het lichaam de eigen erytrocyten of rode bloedcellen  niet meer herkent en ze als lichaamsvreemd aanziet. Het immuniteits-stelsel van de hond zal de rode bloedcellen – die zorgen voor het transport van zuurstof - daarom kapot maken.

De oorzaak van AIHA is onbekend, maar er wordt vermoed dat de aandoening een erfelijke achtergrond heeft, omdat het bij bepaalde rassen vaker voorkomt. Hoewel elke hond in principe AIHA kan krijgen, zien we het vaker bij de volgende hondenrassen: Bobtail (Old English Sheepdog), de Ierse Setter, de Amerikaanse cocker spaniël, de teckel en de poedel. Bovendien komt het vaker voor bij teven dan bij reuen.

In verband met erfelijkheid is het aan te bevelen honden met AIHA en hun naaste familie niet te gebruiken voor de voortplanting.

Het meest belangrijke symptoom is anemie: dit houdt een tekort aan rode bloedcellen (aangezien de worden vernietigd) in. Hierdoor krijgen de weefsels te weinig zuurstof

AIHA kan op elke leeftijd optreden, maar we zien het meestal bij honden van middelbare leeftijd. De symptomen van AIHA kunnen nogal eens vaag zijn. Hieronder volgen enkele voorbeelden:

• Traagheid
• Slechte eetlust
• Slechte conditie
• Snelle ademhaling
• Snelle, bonzende hartslag
• Bleke of gele slijmvliezen

De verschijnselen van AIHA kunnen mild maar ook heftig zijn en langzaam verergeren of juist snel optreden.

De diagnose van AIHA wordt vaak pas in tweede instantie gesteld, omdat de verschijnselen meestal vaag zijn. Bij een eerste bloedonderzoek kan wel een laag percentage rode bloedcellen worden gevonden, wat AIHA tot een mogelijke oorzaak maakt.

Om de diagnose definitief te stellen, moeten andere oorzaken zoals bloedparasieten en bloedverlies worden uitgesloten. Bovendien moet een specifieke test in het bloed (de Coomb's test) worden uitgevoerd om antilichamen op de rode bloedcellen aan te tonen.

De behandeling van AIHA bestaat uit het toedienen van medicatie die de immuniteit onderdrukt. Meestal start men de behandeling met corticosteroïden. Indien deze niet afdoende werken kan men andere medicijnen toevoegen. De behandeling is levenslang. Soms wordt de milt verwijdert. Dit orgaan wordt beschouwd als belangrijkste "vernietigingsplaats" van de erytrocyten.

De behandeling van AIHA berust op drie belangrijke pijlers:

1. Behandelen van de gevolgen van de lage hoeveelheid rode bloedcellen

   • Indien het percentage rode bloedcellen te laag is, is een bloedtransfusie noodzakelijk.

   • In sommige gevallen kan opname in een zuurstofkooi voor de hond prettig zijn.

2. Stoppen van de afbraak van rode bloedcellen door het lichaam

   •  Meestal wordt gestart met een hoge dosering prednison, die weken tot maanden gegeven moet worden 

   • Als dit onvoldoende werkt, kunnen immunosuppressiva worden toegevoegd.

3. Regelmatige controle

   • Om het percentage rode bloedcellen te meten en bijwerkingen van de medicijnen te controleren, moet het dier regelmatig worden onderzocht.

   • Een lichamelijk onderzoek en regelmatig bloedonderzoek zijn hierbij noodzakelijk.

AIHA is een levensbedreigende aandoening. Ongeveer 30% van de honden die deze ziekte hebben, overlijdt in de eerste weken na de diagnose. Honden die geelzucht, puntbloedingen in de huid en slijmvliezen hebben, of honden met een hoog ureumgehalte en veel ontstekingscellen bij laboratoriumonderzoek, hebben een kleinere overlevingskans dan honden zonder deze symptomen.

Gelukkig ziet het er een stuk beter uit voor honden die de eerste weken doorkomen met medicijnen en eventueel een bloedtransfusie. Van alle honden die deze eerste twee weken overleven, is meer dan 90% na een jaar nog in leven.

In verband met erfelijkheid is het aan te bevelen honden met AIHA en hun naaste familie niet te gebruiken voor de voortplanting.