Lapinporokoira

De Lapinporokoira Herder leeft om te behagen. Deze karaktereigenschap in combinatie met zijn hoge intelligentie maakt dit ras een zeer trainbare hond. Af en toe kan zijn onafhankelijke aard naar boven komen maar over het algemeen geldt dat dit ras onderdanig is en graag wil werken. Eenmaal gehecht aan zijn baas zal hij zich volledig toewijden en zijn gezin beschermen. Ondanks zijn vacht die de hond beschermt tijdens extreme temperaturen is dit ras het liefste binnen bij de baas. De Lapinporokoira is een open, vriendelijke, en evenwichtige rashond en zijn behoorlijk zelfstandig en zeer intelligent. Ze bewaken het huis en de bezittingen uitstekend, maar zullen bij gevaar zelden hun tanden gebruiken.

Omdat het een ras is die gebruikt werd als herder heeft de Lapinporokoira de neiging om veel te blaffen. Raadzaam is om dit van jongs af aan onder controle te houden. De Lapinporokoira heeft enorm veel energie en staat te popelen om te behagen en zal elke nieuwe truc die hem geleerd wordt graag uitvoeren.  De aard van deze rashond is moed en vastberadenheid en het ras heeft een aangeboren kalmte, is gehoorzaam en heeft het vermogen om onafhankelijk te denken.

De Lapinporokoira is een slimme hond die snel leert. Ze hebben veel energie als ze aan het werk zijn, bijvoorbeeld bij het hoeden van rendieren. Tijdens het werk of als ze opgewonden zijn, kunnen ze gemakkelijk blaffen. Maar dat betekent niet dat ze de hele tijd moeten blaffen. Hoewel ze tegenwoordig ook vaak als familiehond worden gehouden, blijft het een werkhond die het beste functioneert als hij samen met zijn baas aan het werk kan. In Finland hoeden ze rendieren, in Nederland kunnen ze schapen of koeien hoeden, samen speuren, reddingshondenwerk doen, agility, obedience, canicross of als aai- of hulphond werken. Het belangrijkste is dat de hond zowel fysiek als mentaal wordt uitgedaagd. Een hond die zich verveelt gaat namelijk zelf op zoek naar werk, en dat kan leiden tot kattenkwaad. Bij voldoende uitdaging is de hond rustig in huis!

De Lapinporokoira is een middelgrote hond met een vrij stevig lichaam en een relatief breed hoofd. Hij is langer dan hoog en heeft een water- en sneeuwafstotende bovenvacht die lang, ruw en glanzend is. De vacht is tamelijk vast tegen het lichaam gedrukt en op het hoofd en aan de binnenkant van de benen is het korter. Onder de bovenvacht heeft hij een dichte, zachte en wollige ondervacht. De Lapinporokoira heeft een zwarte vacht met lichtere aftekeningen.

Een voorkomend probleem bij de Lapinporokoira is een vorm van PRA, een oogaandoening genaamd prcd-PRA. Gelukkig worden alle honden die voor de fok ingezet worden hierop getest via DNA en worden lijders van deze aandoening uitgesloten van de fok. Verder kunnen er af en toe heup- en elleboogproblemen voorkomen. Het is daarom belangrijk om bij het kopen van een pup te informeren naar de gezondheid van de ouders en eventuele gezondheidstesten die zijn uitgevoerd.

De vacht van de Lapinporokoira is gemiddeld tot lang van lengte en de ondervacht is fijn en dik. Op de hals, borst en op de achterzijde van de dijen is de ondervacht meestal dichter en lang

De Lapinporokoira is een intelligent en leergierig ras dat graag werkt en actief bezig is. Het is belangrijk om deze hond voldoende fysieke en mentale uitdaging te bieden om verveling te voorkomen. Een gebrek aan uitdaging kan leiden tot ongewenst gedrag, zoals blaffen of kattenkwaad uithalen. Daarom is het goed om de hond voldoende te trainen en te stimuleren met bijvoorbeeld hoeden, speuren, obedience of agility.

Het is belangrijk om de training en opvoeding van de Lapinporokoira met een consequente en liefdevolle aanpak te benaderen. De hond heeft behoefte aan een sterke en duidelijke leider, maar forceer de hond niet en gebruik geen harde hand.

Socialisatie is ook erg belangrijk bij de opvoeding van de Lapinporokoira. Het is goed om de hond op jonge leeftijd kennis te laten maken met verschillende situaties, mensen en andere dieren om zo angst of agressie te voorkomen.

Daarnaast is het belangrijk om het jachtinstinct van de hond in de gaten te houden en dit te kanaliseren naar het hoeden van bijvoorbeeld schapen of koeien, en niet naar het jagen op andere dieren.