Dobermann

Parvo

Parvo (parvovirus diarree) is een zeer besmettelijke ziekte die sinds de jaren tachtig bij honden voorkomt. De veroorzaker van deze ziekte is een virus dat in gigantische hoeveelheden met de ontlasting van besmette honden wordt verspreid. Honden van alle leeftijden zijn gevoelig voor dit virus. Wel zien we in de praktijk dat de ziekte met name voorkomt bij jonge honden (tot 1 jaar) en bij honden die reeds jaren niet gevaccineerd zijn. Het blijkt dat met name hondjes tussen de 5 en 16 weken ziek worden, vaak vlak nadat ze verhuisd zijn vanuit de kennel naar de nieuwe eigenaar. Het lijkt erop dat bepaalde rassen (zoals <a href="/rassen/rottweiler" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">Rottweilers</a> en <a href="/rassen/dobermann" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">Dobermanns</a>) extra gevoelig zijn voor deze ziekte.

Tandproblemen

Het gebit van de hond bestaat, net als bij de mens, uit melktanden en blijvende tanden. Bij honden vindt er tussen de leeftijd van 3,5 maanden en 6 maanden de wissel plaats. Wat vaak voorkomt is het aanwezig blijven van de melktand, ook al zijn de definitieve tanden er door. Dat kan problemen geven en de achterblijvende melktanden worden dan ook onder narcose verwijderd Om naar de tanden te kijken en of ze wel of niet gewisseld zijn, kan de dierenarts zien hoe oud een hond is. Later wordt dit steeds lastiger. Een goede verzorging van het gebit van de hond is belangrijk. Dit voorkomt het gevaar van een infectie aan de tandwortel of het tandvlees. Controle is belangrijk en als er sprake is van overmatig tandsteen dan moet dit onder narcose worden weggehaald. Tanden die niet verzorgd zijn kunnen stinken en zijn een broeihaard voor infecties en bacteriën. ### Kleine honden krijgen gemakkelijker vieze tanden Kleine honden hebben vaker gebitsproblemen dan grote honden, omdat ze vaak een ander gebit hebben en minder kauwen op hun voedsel. Kleine honden hebben vaak een relatief groot gebit in verhouding tot hun lichaamsgrootte, waardoor er minder ruimte is in hun bek en tanden en kiezen sneller op elkaar gedrukt worden. Dit kan leiden tot scheve tanden en kiezen, waardoor er sneller tandplak en tandsteen ontstaat. Daarnaast hebben kleine honden vaak een andere kaakstructuur dan grote honden, waardoor hun tanden en kiezen vaak dichter op elkaar staan. Dit maakt het lastiger om voedselresten en bacteriën tussen de tanden en kiezen weg te krijgen, waardoor er sneller tandplak ontstaat. Ten slotte kauwen kleine honden vaak minder op hun voedsel dan grote honden, waardoor er minder speeksel vrijkomt en er minder tandplak wordt weggepoetst. Ook hebben kleine honden vaak minder kracht in hun kaken, waardoor ze minder goed in staat zijn om hard voedsel te kauwen en de tanden schoon te houden. ### Hoe ontstaat tandsteen bij honden? Tandsteen ontstaat door een opeenhoping van tandplak op de gebitselementen, die ontstaat door voedselresten, speeksel en bacteriën. Wanneer mineralen uit het speeksel in contact komen met tandplak, kan dit leiden tot de vorming van kalk, wat uiteindelijk resulteert in tandsteen. Tandsteen heeft een bruine aanslag en kan ervoor zorgen dat tandplak nog makkelijker blijft zitten. Dit kan leiden tot ontsteking van het tandvlees en uiteindelijk tot terugtrekking van het tandvlees, waardoor de tandhals en wortel bloot komen te liggen. Dit kan het gebitselement ernstig beschadigen en in sommige gevallen zelfs verloren laten gaan. Naast het schade toebrengen aan het gebit, kunnen bacteriën uit een ontstoken bek ook het lichaam binnendringen en elders klachten veroorzaken via de bloedbaan. Hierbij zijn tussenwervelschijf-, nier- en hartklepontstekingen berucht. Het voorkomen van tandsteen is belangrijk om tand- en tandvleesproblemen te voorkomen. Door het gebit van je hond te poetsen kunnen voedselresten en bacteriën worden verwijderd en kan de vorming van tandplak en tandsteen worden verminderd.

Hypothyroïdie

Hypothyroïdie. Het komt vaak voor op een middelbare leeftijd en het probleem is dat er niet genoeg schildklierhormoon aangemaakt  wordt door de schildklier. Vaak gaat het om primaire-hypothyroïdie en de oorzaak  hiervan is niet herkend. Het ene [ras](/rassen) is er gevoeliger voor dan anderen: Hij wordt vaker waargenomen bij [Boxers](/rassen/boxer), [Dobermans](/rassen/dobermann), [Golden retrievers](/rassen/golden-retriever), [Engelse bulldoggen](/rassen/engelse-bulldog), Cockers, [Ierse setters](/rassen/ierse-setter), [Teckels](/rassen/teckel-langhaar), Dwergschnauzers, Duitse doggen, [Poedels](/rassen/poedel) en [Airedale terriërs](/rassen/airedale-terrier). Het hormoon van de schildklier regelt de activiteit van 't metabolisme. Als een hond niet genoeg van dit hormoon krijgt zal het metabolisme lager zijn.

Hartinsufficiëntie - DCM

Net als bij de mens kunnen honden ook (chronische) hartinsufficiëntie krijgen. Het probleem is dan dat het hart niet meer voldoende werkt en er slecht of niet meer in slaagt om voldoende bloed door het lichaam te pompen. Als de pompfunctie het laat afweten dan krijgt het lichaam niet genoeg zuurstof en voedingsstoffen. Er zijn twee belangrijke oorzaken van hartinsufficiëntie: dilaterende cardiomyopathie en klepletsels. **De klepletsels** Het hart heeft 4 kleppen: 2 tussen de kamers en boezems, 1 tussen de holle ader en de rechter boezem en 1 tussen de linker kamer en de aorta. De kleppen zorgen ervoor dat het bloed maar in 1 kant op kan stromen. Bij veel honden met hartinsufficiëntie is er een probleem met één of meer kleppen. Hierdoor ontstaat er een lek waardoor het bloed gedeeltelijk tegen de richting in kan stromen. Gevolg is dat er minder bloed de 'goede' kant opgaat. Dit kan beschadiging veroorzaken aan de binnenkant van het hart of aan de bloedvaten. Klepletsels komen meer voor bij de wat oudere kleine [rassen](/rassen). Het kan al enige tijd aanwezig zijn voordat de hond er last van krijgt. **Dilaterende Cardiomyopathie** Hierbij wordt het hart groter en de spierwand dunner. Het samentrekken van het hart is minder en het hart kan minder goed ledigen. De oorzaak hiervan is niet echt bekend. Het komt vaker voor bij grote honden en bij jonge dieren of dieren van middelbare leeftijd. Het is een veel voorkomende ziekte bij de Doberman, maar ook bij Boxers, Duitse doggen en Ierse wolfshonden. Het lijkt een erfelijke ziekte te zijn. Dit omdat de rasgebondenheid en omdat het voorkomt in bepaalde kweeklijnen.

Heupdysplasie

Bij heupdysplasie ( afgekort HD) is er een misvorming van 1 of beide gewrichten van de heup. De gevolgen hier van zijn dat de kop van het dijbeen niet meer goed in de bekkenkom past. HD komt vaak voor bij de hond, helemaal bij [rassen](/rassen) zoals de [Duitse Herder](/rassen/duitse-herder), de retrievers, de [Border collies](/rassen/border-collie), de [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en de Berner Sennenhond. HD is voor een deel een erfelijke aandoening. Als men een hond wil aanschaffen van een ras die er gevoelig voor is, is het verstandig om naar de hd-staus van de ouders te vragen. Wat ook meespeelt  is het voedsel. HD komt vaker voor bij honden die tijdens de groei overvoed worden. Van belang is dus de honden in deze periode niet teveel te eten te geven. Bij rassen die gevoelig zijn voor HD is het zelfs beter de hond eerder ietwat te ondervoeden ter voorkoming van HD. Wat vaak gebeurt en wat niet goed is, vooral bij grote rassen, is het geven  van extra calcium aan het dieet. Dit werkt averechts! Studies hebben aangetoond, dat honden die extra calcium krijgen méér Heupdysplasie en overige gewrichtsafwijkingen ontwikkelen dan honden die dit niet krijgen. Ook is het belangrijk dat men de gewrichten van de jonge hond in de groei niet te zwaar belast. Niet te veel spelen (lees springen) of traplopen.

Wobbler Syndroom

We spreken van het Wobbler Syndroom als de nekwervels instabiel worden . Er ontstaat een discus hernia, doordat er vaak een scheur optreed in de tussenwervelschijf. Als wervels afwijkingen vertonen kan dit ook tot wobbler leiden. <a href="/rassen/dobermann" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">Dobermannen</a> en <a href="/rassen/duitse-deense-dog" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">Duitse doggen</a> hebben hier over het algemeen last van. Typisch is, dat het wobbler syndroom bij Dobermannen pas op oudere leeftijd gezien wordt en bij Duitse Doggen op jongere leeftijd. Het kan zijn dat bepaalde voedings-supplementen en te veel voeding de ziekte mede uitlokken.