Tibetaanse Mastiff

Pinschers, Schnauzers, Molossers en Sennenhonden

Puppyprijs: €1000 – €1500

De Tibetaanse Mastiff: een ras die zich snel verveelt

De Tibetaanse Mastiff is een oud ras dat al duizenden jaren in Tibet wordt gefokt. Ze werden gebruikt als waakhond voor huizen, tempels en kloosters in de Himalaya. Het ras wordt beschouwd als een van de oudste hondenrassen ter wereld, en er wordt gezegd dat het ras afstamt van de prehistorische hond, de Molosser. De Tibetaanse Mastiff was oorspronkelijk een werkhond en werd gefokt om kuddes te beschermen tegen roofdieren zoals wolven en beren.

De Tibetaanse Mastiff is altijd een zeer waardevolle hond geweest in Tibet, en er werd veel zorg besteed aan het fokken en trainen van deze honden. Ze werden ook vaak gebruikt in Tibetaanse tradities en ceremonies en er werden zelfs liederen geschreven ter ere van deze majestueuze honden.

In de jaren 1800 werden Tibetaanse Mastiffs geëxporteerd naar Europa, waar ze al snel populair werden vanwege hun indrukwekkende verschijning en hun reputatie als waakhond. Het ras werd voor het eerst tentoongesteld in Groot-Brittannië in 1901 en werd in 2004 officieel erkend door de American Kennel Club.

Tegenwoordig wordt de Tibetaanse Mastiff nog steeds gefokt en gebruikt als waakhond, maar ze worden ook steeds populairder als huisdieren vanwege hun loyale en beschermende karakter.

Karakter van de Tibetaanse Mastiff

De Tibetaanse Mastiff staat bekend om zijn onafhankelijke en zelfverzekerde karakter. Deze hond heeft een sterke wil en kan eigenwijs zijn, wat hem een uitdaging kan maken om te trainen en op te voeden. Hij is loyaal aan zijn familie en zal hen beschermen tegen indringers, maar kan terughoudend of zelfs wantrouwend zijn tegenover vreemden.

De Tibetaanse Mastiff is van nature waaks en alert, en heeft een diep stemgeluid dat hij graag gebruikt om zijn territorium te beschermen. Hij heeft een sterke prooidrift en kan agressief zijn tegenover kleinere dieren als hij niet goed gesocialiseerd is.

Temperament van de Tibetaanse Mastiff

De Tibetaanse Mastiff is tolerant naar kinderen en erg toegewijd aan zijn eigen mensen, maar hij toont zijn genegenheid niet altijd erg uitbundig. Hij is onverschillig en terughoudend tegenover vreemden en kan soms agressief zijn. De Tibetaan is een uitstekende waak- en gezinshond, maar het is absoluut geen hond die geschikt is voor mensen die geen ervaring hebben met honden. Omdat de de Tibetaanse Mastiff eigenwijs en koppig is kan hij echt wel gehoorzaam zijn, maar alleen op momenten dat het hem uitkomt

Waar je als toekomstig eigenaar rekening mee moet houden is dat deze rashond zeer beschermend is ten opzichte van zijn familie en territorium en eigenlijk altijd de baas wil zijn. Wanneer hij buiten wordt gehouden, kan hij blafferig zijn. De Tibetaanse Mastiff is absoluut geen kennelhond en heeft veel contact met zijn mensen nodig. Reuen zijn vaak dominant ten opzichte van andere reuen, maar ze zijn doorgaans geen ruziemakers en kunnen goed samenleven met andere honden.

Verzorging van de Tibetaanse Mastiff

De Tibetaanse Mastiff heeft een dikke, ruwe vacht. Het is belangrijk om de vacht regelmatig te borstelen om klitten en knopen te voorkomen en om de vacht schoon te houden. Tijdens de ruiperiode kan het nodig zijn om de vacht dagelijks te borstelen. Wassen moet alleen worden gedaan als het absoluut noodzakelijk is, omdat te veel wassen de natuurlijke oliën in de vacht kunnen verwijderen en de huid kunnen uitdrogen. Het is belangrijk om de oren van de Tibetaanse Mastiff schoon te houden om infecties te voorkomen. Nagels moeten regelmatig worden geknipt en tanden moeten worden gepoetst om tandbederf en tandvleesontsteking te voorkomen.

De Tibetaanse Mastiff is over het algemeen een sterk ras, maar kan net als andere rassen last hebben van oogproblemen en heupdysplasie, wat kan leiden tot mobiliteitsproblemen. Het is belangrijk om de oogtesten en heupscores te controleren voordat er gefokt wordt.

Vacht van de Tibetaanse Mastiff

De Tibetaanse Mastiff heeft een dikke, zware vacht die hem beschermt tegen de kou in zijn oorspronkelijke leefgebied. De vacht is ruw en hard aan de buitenkant, met een dikke ondervacht die hem extra warmte biedt. De kleuren van de vacht variëren van zwart tot grijs, bruin, rood, goudkleurig en crème. De meest voorkomende kleuren zijn zwart met bruin, en goudkleurig met zwart. Sommige exemplaren kunnen een witte aftekening op de borst hebben. De vacht van de Tibetaanse Mastiff is nagenoeg geurloos.

Training van de Tibetaanse Mastiff

De Tibetaanse Mastiff is een intelligent en eigenzinnig ras dat een consequente en doelgerichte opvoeding nodig heeft. Het is belangrijk om vanaf jonge leeftijd te beginnen met socialisatie en gehoorzaamheidstraining. Door zijn onafhankelijke karakter kan het trainen van een Tibetaanse Mastiff soms een uitdaging zijn, maar met de juiste aanpak en motivatie kan hij zeer goed getraind worden.

Het is belangrijk om de training interessant en uitdagend te maken, omdat de Tibetaanse Mastiff snel verveeld kan raken en zijn interesse kan verliezen. Het gebruik van positieve bekrachtigingstechnieken en beloningen zal hem gemotiveerd houden en helpen bij het ontwikkelen van een sterke band met zijn eigenaar.

Vanwege hun beschermende en territoriale aard, is het belangrijk om de Tibetaanse Mastiff op jonge leeftijd te leren omgaan met vreemde mensen en situaties. Een gebrek aan socialisatie kan leiden tot agressief gedrag naar vreemden.

Fysieke kenmerken

Gewicht

♂ Reu: 35-55 kg
♀ Teef: 35-55 kg

Schofthoogte

♂ Reu: 60-70 cm
♀ Teef: 60-70 cm

Levensverwachting

10-11 jaar

Fokkers

Er zijn nog geen fokkers bekend van de Tibetaanse Mastiff

Ben jij fokker van de Tibetaanse Mastiff?

Maak een fokkersprofiel aan en word zichtbaar voor bezoekers die op zoek zijn naar een Tibetaanse Mastiff.

Kennel aanmelden

Rasverenigingen(1)

Nederlandse verenigingen voor de Tibetaanse Mastiff

Tibetaanse Mastiff Club

dokhyi.nl

Bron: Raad van Beheer

Ziektes(3)

Aandoeningen die bij de Tibetaanse Mastiff voorkomen

Elleboogdysplasie

Elleboogdysplasie (afgekort ED) staat voor een drietal aandoeningen aan het ellebooggewricht: LPA, OCD, en LPC. Deze aandoeningen zijn veel voorkomende stoornissen in de ontwikkeling van het bot. Het wordt vaak gezien bij bepaalde (grote) [hondenrassen](/rassen) en in families. Het is dus voor een deel genetisch bepaald. **OsteoChondrosis Dissecans of OCD** Dit komt vaak voor bij de grote honden. Vooral bij [Golden retrievers](/rassen/golden-retriever), [labadors](/rassen/labrador-retriever), [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en Berner Sennenhonden ziet men het veel. Het kraakbeen van het gewricht van de elleboog is erg kwetsbaar, en hierdoor breken er gemakkelijk stukjes af. **Losse Processus Anconeus** Bij Losse Processus Anconeus of LPA is een stukje bot van het gewricht van de elleboog niet goed vergroeid met het onderliggende bot. Het komt veel voor bij [Duitse herders](/rassen/duitse-herder) en honden met korte pootjes , zoals de [Teckel](/rassen/teckel-langhaar) en de [Basset](/rassen/basset-hound). **Losse Processus Coronoïdeus of LPC** Dit is een soort gelijke aandoening als LPA en komt frequent voor bij [retrievers](/rassen) en [Duitse herders](/rassen/duitse-herder)

Heupdysplasie

Bij heupdysplasie ( afgekort HD) is er een misvorming van 1 of beide gewrichten van de heup. De gevolgen hier van zijn dat de kop van het dijbeen niet meer goed in de bekkenkom past. HD komt vaak voor bij de hond, helemaal bij [rassen](/rassen) zoals de [Duitse Herder](/rassen/duitse-herder), de retrievers, de [Border collies](/rassen/border-collie), de [Rottweilers](/rassen/rottweiler) en de Berner Sennenhond. HD is voor een deel een erfelijke aandoening. Als men een hond wil aanschaffen van een ras die er gevoelig voor is, is het verstandig om naar de hd-staus van de ouders te vragen. Wat ook meespeelt is het voedsel. HD komt vaker voor bij honden die tijdens de groei overvoed worden. Van belang is dus de honden in deze periode niet teveel te eten te geven. Bij rassen die gevoelig zijn voor HD is het zelfs beter de hond eerder ietwat te ondervoeden ter voorkoming van HD. Wat vaak gebeurt en wat niet goed is, vooral bij grote rassen, is het geven van extra calcium aan het dieet. Dit werkt averechts! Studies hebben aangetoond, dat honden die extra calcium krijgen méér Heupdysplasie en overige gewrichtsafwijkingen ontwikkelen dan honden die dit niet krijgen. Ook is het belangrijk dat men de gewrichten van de jonge hond in de groei niet te zwaar belast. Niet te veel spelen (lees springen) of traplopen.

Maag-dilatatie-volvulus (maagtorsie)

Bij een maagdraaiing, ook wel maagtorsie of maag-dilatatie-volvulus, wordt de maag, die zich in de buikholte van de hond bevindt, rond zijn as gedraaid . Door de draaiing zijn de uitgang en de ingang afgesloten. Hierdoor kan het gas wat ingeslikt is niet meer weg. Het schijnt dat er wel lucht ingeslikt kan worden, aangezien er vast is gesteld dat het gas de zelfde samenstelling heeft als de lucht. De maag zal op gaan wellen met als gevolg **scheuring**. Vooral grote <a href="/rassen" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">rassen</a> met een borst die diep is, daarbij komt dit voor, bijvoorbeeld de Duitse dog: bijna vier op tien Duitse doggen krijgt een maagtorsie. Ook bij <a href="/rassen/weimaraner" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">Weimaraners</a>, <a href="/rassen/dobermann" target="_blank" rel="noopener noreferrer nofollow">Dobermanns</a>, reuzepoedel, Sint-Bernards en bij Setters komt dit vaak voor. Het moet direct behandeld worden aangezien het levensbedreigend is.