Antimycotica bij honden: middelen tegen schimmel en gist

Antimycotica zijn geneesmiddelen die schimmels en gisten bestrijden. Belangrijke moleculen binnen deze klasse zijn onder andere Fluconazole, griseofulvine, ketoconazole en miconazole.

Antimycotica kunnen op verschillende manieren de groei en overleving van schimmels verstoren. Veel gebruikte middelen grijpen aan op de celmembraan van de schimmel.

Azolen, waaronder itraconazol, ketoconazol en fluconazol, remmen de vorming van ergosterol. Ergosterol is een belangrijk bestanddeel van de celmembraan van schimmels. Door de aanmaak ervan te verstoren, wordt de functie van de schimmelcel aangetast.

Ook andere groepen antimycotica grijpen in op onderdelen die schimmels nodig hebben om te groeien of te overleven. Het precieze werkingsmechanisme verschilt daarom per geneesmiddel.

Antimycotica worden bij honden gebruikt voor verschillende soorten schimmel- en gistinfecties. Voorbeelden zijn dermatofytose, bepaalde infecties met de gist Malassezia en schimmelinfecties zoals aspergillose. Ook bij bepaalde systemische schimmelinfecties kunnen antimycotica worden ingezet.

Bij oppervlakkige infecties kunnen middelen rechtstreeks op de aangedane plaats worden aangebracht, bijvoorbeeld als crème, oplossing, shampoo of oorpreparaat. Bij diepere of uitgebreidere infecties kan behandeling met een systemisch antimycoticum nodig zijn.

Sommige schimmelinfecties vereisen een langdurige behandeling. De keuze van het middel en de behandelduur worden bepaald door de dierenarts en zijn onder andere afhankelijk van het type infectie en de reactie op de behandeling.

Welke bijwerkingen kunnen optreden, verschilt per antimycoticum. Bij verschillende middelen kunnen maag-darmklachten, zoals een verminderde eetlust, braken of diarree, voorkomen.

Azolen kunnen daarnaast invloed hebben op de lever. Vooral bij systemisch gebruik kan daarom in sommige gevallen controle van de leverfunctie nodig zijn. Ketoconazol kan bovendien de aanmaak van bepaalde hormonen beïnvloeden en heeft meer kans op geneesmiddelinteracties dan sommige andere azolen.

Amfotericine B kan nierschade veroorzaken. Bij gebruik van dit middel is controle van de nierfunctie daarom belangrijk.

Ook bij andere antimycotica kunnen specifieke bijwerkingen en wisselwerkingen met andere geneesmiddelen optreden. Bij langdurige behandeling of wanneer een hond andere medicijnen gebruikt, kan de dierenarts aanvullende controles adviseren.

Antimycotica, ook wel antischimmelmiddelen genoemd, zijn geneesmiddelen die worden gebruikt voor de behandeling van infecties door schimmels en gisten. Bij honden kunnen dergelijke infecties beperkt blijven tot bijvoorbeeld de huid of oren, maar sommige schimmels kunnen ook dieper gelegen weefsels of organen aantasten.

Er bestaan verschillende groepen antimycotica. Veelgebruikte groepen binnen de diergeneeskunde zijn onder andere de azolen, polyenen en allylaminen. Voorbeelden van middelen die bij honden kunnen worden toegepast zijn itraconazol, ketoconazol, fluconazol, terbinafine en amfotericine B. Welk middel geschikt is, hangt af van onder andere de veroorzakende schimmel, de plaats en ernst van de infectie en de gezondheid van de hond.

Niet alle systemische antimycotica zijn specifiek als diergeneesmiddel voor honden geregistreerd. Bepaalde middelen worden daarom onder verantwoordelijkheid van een dierenarts buiten de geregistreerde toepassing gebruikt.