Ik heb de voorbije 16 jaar 2 Amstaffs gehad.
Door Maringo
Ik heb de voorbije 16 jaar 2 Amstaffs gehad. De eerste was Mick, een schat van een hond. Heel gespierd maar niet zo overdadig breed als je ze zoms ziet...echt een scherpe afgetrainde atleet. Heel lief voor ons, voor alle mogelijke kindjes, voor andere mensen...maar ooh wee als hij een andere hond iin het vizier kreeg. Than, all hell broke loose. Katten...net hetzelfde. Je kon die hond socialiseren tot je een punthoofd had...als hij de kans kreeg trok hij gegarandeerd een kat aan flarden, of beet eender welke hond...of dat nu een Deense dog, een Duitse herder of een Rottweiler was. Maar zoals gezegd, verder een schat van een hond. De tweede was een kleinzoon van de zus van Mick. Rocky. Rocky was een kanjer...breed, zwaar gespierd, meer gedrongen en krachtpatser dan Mick. Superlief voor ons en voor eender welk kind. Bezoekers...daar had hij het niet echt op begrepen. Als we erbij waren viel het nog wel mee maar toch moest je hem altijd in de gaten houden...hij had gasten altijd in het oog en leek altijd klaar om... Andere honden of katten...geen probleem. Stoeien, spelen...al wat je wilde. Behalve die ene keer dat hij een Duitse herder heeft gebeten, nadat die hem agressief was tegemoet gekomen. Twee totaal verschillende honden dus...ik mis ze allebei nog heel erg. Maar het waren toch niet de makkelijkste honden...en dus heb ik verleden jaar weer voor een Mechelse herder gekozen. Toegegeven, totaal ander type hond...elke vergelijking is unfair. Maar toch, voor mij gaat er niets boven een goede "Mechelaar"...gedraagt zich altijd zoals het hoort, fantastische waakhond en heel trouwe familievriend. Het is persoonlijk, en ik doe niets af aan het ras op zich...maar voor mij geen Amstaffs of pittbulls of dergelijke meer. Ik heb mijn Amstaffs doodgraag gezien...maar je moest altijd rekening houden met één of andere verrassing die ze plots uit hun mouw durfden te schudden.